به گزارش خبرآنلاین، چند سال پیش، پژوهشگران نشان دادند که میتوان سوسکهای ماداگاسکار را با استفاده از الکترودهایی که در اندامهای حسی آنها کاشته شده است، از راه دور هدایت کرد. آنها در ادامه موفق شدند گروهی متشکل از ۲۰ سوسک سایبورگ را نیز بهصورت هماهنگ کنترل کنند. سایبورگ به موجود زندهای گفته میشود که با قطعات یا فناوریهای الکترونیکی، مکانیکی یا رایانهای تقویت یا کنترل شده باشد.
به نقل از زومیت، هدف اصلی پژوهشگران از طراحی سوسک سایبورگ، ساخت حشراتی نیمهرباتیک بوده است که بتوان آنها را پس از وقوع زلزله، سیل یا دیگر بلایای طبیعی به مناطق خطرناک فرستاد. این سوسکها بهطور طبیعی از مزایایی برخوردارند که ساخت نمونه رباتیک آنها هنوز برای مهندسان دشوار است. آنها منبع انرژی خود را همراه دارند، بسیار چابک هستند و میتوانند بهطور غریزی از موانع عبور کنند.
اما یک محدودیت مهم این بود که سوسکها نمیتوانستند در مناطق آبگرفته یا زیر آب فعالیت کنند. از آنجایی که بسیاری از مناطق حادثهدیده با آب پوشیده میشوند، پژوهشگران تصمیم گرفتند راهی برای حل این مشکل پیدا کنند.
سوسکها از طریق منافذ تنفسی مهمی روبهرو است. سازمانهای فضایی نسبت به انتقال میکروبهای زمینی به سایر سیارهها حساس هستند و احتمال میدهند چنین مأموریتی خطر آلودهشدن مریخ به میکروارگانیسمهای زمین را افزایش دهد.
به گفته پژوهشگران دیگر، ایده سوسکهای غواص شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسد، اما کاربردهای عملی فراوانی دارد. از جمله میتوان از آنها برای پایش محیطزیست یا بررسی مناطقی استفاده کرد که دسترسی به آنها برای انسان یا رباتهای معمولی دشوار است.
یکی از بزرگترین مزیتهای این حشرات نسبت به رباتهای کوچک، مصرف بسیار پایین انرژی است. رباتهای مینیاتوری معمولاً به دلیل محدودیت باتری زمان کمی میتوانند فعالیت کنند، اما سوسکها نهتنها مدت بسیار طولانیتری بدون سوختگیری کار میکنند، بلکه قادرند غذای خود را نیز در طبیعت پیدا کنند و در نتیجه، در شرایط مناسب تقریباً بهطور نامحدود به فعالیت ادامه دهند.
۵۸۵۸