اقتصاد۲۴ – نوژن اعتضادالسلطنه – صبح روز ۸ مارس ۱۹۶۳ افسران بعثی، ناصریست، ملی گرا و مستقل عرب در دمشق کودتای نظامی کردند. شعار آنان “اتحاد کشورهای عربی، عدالت و سوسیالیسم” بود، زیرا آنان قصد خود را حذف طبقه “استثمارگر” اعلام کرده بودند. همانند کودتاهای مشابه در کشورهای دیگر در حال توسعه، افسران ارتش قدرت را به دست گرفتند و تعدادی از اصلاحات اقتصادی-اجتماعی را اجرا کردند. با این وجود، به زودی رقابتها و درگیریها در صفوف حکومت نظامی پدید آمد، تا این که قدرت منحصراً در دست جناح بعثی قرار گرفت. قدرت سیاسی، اقتصادی و حتی اجتماعی تا حد زیادی در دستان دولت بزرگ متمرکز شد. در واقع، کسانی که دولت را کنترل میکردند، آن نهاد را به هر سمت و سویی که میخواستند هدایت میکردند و جامعه را در تمام جنبههای آن کنترل تحت کنترل قرار میدادند.
ائتلاف حاکم سابق که متشکل از طبقات فئودال، سرمایه داران نوظهور و خانوادههای سنتی بود، جای خود را به اتحاد جدیدی داد که اکنون متشکل از ارتش، به اصطلاح روشنفکران انقلابی، دهقانان روستایی و طبقات فقیر شهری بود. حافظ اسد وزیر دفاع وقت در جریان یک کودتای نظامی در نوامبر ۱۹۷۰ به قدرت رسید. بورژوازی شهری به سرعت در بازارهای دمشق، حلب، حمص و حماه بنرهایی نصب کرد که در آن از اسد استقبال و ستایش میکردند.