نقش سوخت گیری هوایی را نمیتوان در مدیریت عملیاتهای مدرن در میدان نبرد نادیده گرفت. توانایی سوخت رسان های هوایی در گسترش چشمگیر برد جت های جنگی، بمب افکن ها و هواپیماهای راهبردی باعث می شود که نیروی هوایی به میزان قابل توجهی برای مدت زمانی طولانی تر در آسمان باقی بماند. سوختگیری هوایی شامل یک هواپیما، معمولاً یک جت جنگنده، بمبافکن یا هواپیمای ترابری است، که سرعت خود را با عامل سوخت رسان یکسان کرده و در ادامه مستقیمأ در پشت و زیر یک سوخت رسان هوایی حرکت می کند، در ادامه معمولاً این سوخت رسان یک شلنگ یا خط سوختگیری در ارتفاع بالا را برای انتقال سوخت جت به هواپیمای ثانویه آزاد میکند. برای مثال، نیروی هوایی ایالات متحده، دهها سوخت رسان یا تانکر هوایی را در اختیار دارد که از عملیاتهای جنگی در سراسر جهان پشتیبانی میکنند.
با گذشت زمان، نخبهترین نیروهای جنگی جهان سوختگیری هوایی را به یک هنر پیشرفته تبدیل کردهاند. بسته به نوع هواپیما، می توان این کار را در چند دقیقه انجام داد. در این مقاله به بررسی دقیق تر سوخت گیری هوایی می پردازیم و دقیقا بررسی خواهیم کرد که سوخت گیری هواپیما در آسمان دل می کشد که برای بمب افکن های بین قاره ای مانند B-52 Stratofortress استاندارد است. با این حال، برای جنگندههای کوچکتر، احتمالاً فقط نیمی از این زمان طول میکشد.
آینده سوخت گیری هوایی
آینده سوختگیری هوا به هوا بدون شک مستلزم زمان سوختگیری سریعتر و سریعتر خواهد بود، چیزی که مزیت قابل توجهی را در طول عملیاتهای جنگی ایجاد میکند. افزایش اتوماسیون این فرآیند به هدف بسیاری از نیروهای هوایی تبدیل شده است و ایرباس A330 MRTT اولین هواپیمای سوخت رسانی است که سوختگیری خودکار هوایی را معرفی کرد. این سیستم خودکار فرآیند سوخت گیری هوایی را با کاهش قابل توجه تعداد وظایف مدیریت شده توسط افسر سوخترسانی هوایی ساده تر میکند. این سیستم یک فرآیند تشخیص تصویر پیشرفته ای را انجام می دهد تا موقعیت های فضایی هر دو هواپیما را به سرعت پردازش کرده و امکان تراز کردن سریع و دقیق یک خط سوخت گیری را فراهم کند.
بر اساس گزارش ها، این سیستم هنوز برای استفاده در طول روز تایید شده است که نشان از کارآیی فوق العاده اش دارد. اما نیاز به تحقیقات و تست های بیشتری وجود دارد تا اطمینان حاصل شود که توانمندی سوخت گیری اتوماتیک را می تواند برای شرایط آب و هوایی و دید نامناسب به کار گرفت.