اقتصاد۲۴ – حمید حسینی، فعال اقتصادی که معتقد است فعلاً امکان مبارزه با قاچاق فراهم نیست، میگوید: «اساساً پاکستان واردکننده نفت از ایران نیست، اما بخشی از فرآوردههای نفتی که پالایشگاههای بخش خصوصی تولید میکنند، به این کشور فروخته میشود. همچنین کالاهای نفتی که از ایران به پاکستان ترانزیت میشود، تهاتر میشوند؛ زیرا نظام بانکی نمیتواند نقل و انتقالات مالی انجام دهد. این مسئله شامل فرآوردههای نفتی هست، اما شامل خود نفت خام که دولت ایران به فروش میرساند، نیست بلکه شامل هیدروکربنهای سنگین و سبک است. این مدل فرآوردهها به پاکستان میرود؛ بنابراین، خبر درست این است که فرآوردههای نفتی با انبه تهاتر شدهاند و نه اینکه نفت خام به این کشور فروخته شده باشد.»
حمید حسینی، رئیس اتحادیه صادرکنندگان نفت و گاز و پتروشیمی معتقد است اینطور نیست که دولت نفت را با انبه تهاتر کرده باشد بلکه افرادی که بنزین قاچاق میکنند، به جای پول بنزین، انبه میآورند.
به گزارش هممیهن، این فعال اقتصادی که معتقد است فعلاً امکان مبارزه با قاچاق فراهم نیست، ادامه میدهد: اساساً پاکستان واردکننده نفت از ایران نیست، اما بخشی از فرآوردههای نفتی که پالایشگاههای بخش خصوصی تولید میکنند به این کشور فروخته میشود. همچنین کالاهای نفتی که از ایران به پاکستان ترانزیت میشود، تهاتر میشوند، زیرا نظام بانکی نمیتواند نقل و انتقالات مالی انجام دهد. این مسئله شامل فرآوردههای نفتی هست، اما شامل خود نفت خام که دولت ایران به فروش میرساند، نیست بلکه شامل هیدروکربنهای سنگین و سبک است. این مدل فرآوردهها به پاکستان میرود؛ بنابراین خبر درست این است که فرآوردههای نفتی با انبه تهاتر شدهاند و نه اینکه نفت خام به این کشور فروخته شده باشد.
بنا بر گفتههای حمید حسینی، ایران نمیتواند نفت خام را زمینی به پاکستان بفروشد. او میافزاید: بازارچههایی در مرز ایران و پاکستان وجود دارد که تهاتر انجام میدهند و دو کالا را باهم تهاتر میکنند؛ بنابراین بحث، بحث فرآوردههای ویژه است. اگر کسی فرآوردههای نفتی و میعانات را خریده باشد و پالایش کند و به پاکستان و افغانستان یا امارات بفروشد، شامل تعهد ارزی شده و باید این تعهد را رفع کند. البته ممکن است کشوری امتیازی داده باشد تا بتوان با آن کشور تهاتر کرد.
این گفتهها درست در زمانی منتشر میشود که بنا بر گفتههای رسمی مقامات ایران، کشور روزانه ۱۵ میلیون لیتر ناترازی بنزین دارد. تنها با در نظر گرفتن این نکته میتوان دریافت که هزینه فرصت فروش نفت به خارج و دریافت کالایی غیرضروری مانند انبه، تا چه اندازه زیاد است. حسینی در همین باره اظهار میکند: ناترازی روزانه بنزین عدد قابل توجهی است و همواره سعی میشود که با کاهش کیفیت بنزین و مخلوط کردن برخی فرآوردههای پتروپالایشگاهها مانند نفتا در پالایشگاهها با بنزین، این ناترازی را جبران کرد. البته باید توضیح داد که این اقدام هیچ مشکلی برای بنزین به وجود نمیآورد و تنها تولید را افزایش میدهد و کیفیت را کاهش میدهد.
حسینی یادآوری میکند: به هرحال و در زمانهای پیک مصرف مانند تعطیلات، دولت مجبور است که مقداری بنزین از کشورهای دیگر وارد کند. سال گذشته، از ۴ میلیارد و ۲۰۰ میلیون لیتر آمار واردات سوخت، حدود ۳۰۰ میلیون لیتر گازوئیل بود و بقیه این حجم هم از بنزین تشکیل میشد. امسال هم سیاست واردات در حال ادامه است، اما همچنان هم با این اقدامات بنزین کشور کافی نیست. بنا بر آماری که در اختیار من است، هنوز تصمیم جدی برای واردات گرفته نشده است و واردات، کمتر صورت میگیرد.
حسینی که تحریم را عامل تمام این مشکلات میداند تاکید میکند: این یک واقعیت است که به دلیل تحریم مجبور شدهایم فرآوردههای خود را با قیمت بالا بخریم و نفت خام و نفت کوره خود را با قیمتهای پایینتر از قیمتهای جهانی به فروش برسانیم. تحریم نعمت نیست اکنون دیگر همه میدانند چقدر هزینه و دردسر دارد.
بیشتر بخوانید: رویای تبدیلشدن به هاب گازی به واقعیت میپیوندد؟