تلویزیون چند روز پیش مستند «۶۴۱۰ روز اسارت» را با محوریت زندگی شهید حسین لشکری پخش کرد. مستند با ترکیب کردن تصاویر آرشیوی و گفتوگو با دوستان و بستگان شهید لشکری، اثری قابل توجه و درخور شده است.
اول: تلویزیون چند روز پیش مستند «۶۴۱۰ روز اسارت» را با محوریت زندگی شهید حسین لشکری پخش کرد. مستند با ترکیب کردن تصاویر آرشیوی و گفتوگو با دوستان و بستگان شهید لشکری، اثری قابل توجه و درخور شده است. «۶۴۱۰ روز اسارت» به خوبی توانسته جان کلام را درباره زندگی و اسارت حسین لشکری بگوید و بیننده را به درستی با سیدالاسرای ایران آشنا کند.
معمولا در طول سال مستندهای زیادی درباره شخصیتهای دفاع مقدس ساخته میشود ولی آنها خیلی توانایی درگیرکنندگی بالایی ندارند. معمولا مستندهای مربوط به دفاع مقدس یا دچار شعارزدگی میشوند یا به خاطر کم کاری سازندگان در دسترسی به منابع، خیلی فیلم قابلی از آب در نمیآیند. اما مستند زهره نجفزاده، به دور از تمام این مسائل، به دنبال نشان دادن تمام ابعاد و زوایای زندگی شخصیتهای مستندش است.
نیاز بود تا پس از گذشت 14 سال از شهادت حسین لشکری، اثری که مردم با آن ارتباط برقرار کنند، درباره این مرد بزرگ ساخته شود. مستند چند نکته ویژه و بارز دارد که آن را به اثری شاخص تبدیل میکند. نجفزاده در این مستند بدون تعارف از کم کاریها و نامهربانیها در حقِ این خانواده میگوید و فقط به دنبال نشان دادن اینکه چقدر همه چیز گل و بلبل است، نیست. مستند نگاهی واقعگرایانه به مشکلات، سختیها و کمبودهای زندگی مردی که 18 سال در اسارت بوده دارد و در این راه کارش را به بهترین شکل انجام میدهد. همچنین چقدر خوب که این مستند را یک زن کارگردانی کرده تا بخشهایی از آن را با نگاه ریزبینانه زنانه بسازد.
نجفزاده در مستند، فقط به دنبال نشان دادن درد و زخمهای اسارتِ حسین نیست بلکه او نیم نگاهی هم به رنجها و دردهای همسرش، منیژه لشکری دارد. یعنی ما در کنار آشنایی با روزهای سختِ اسارتِ حسین لشکری، از این سمت با روزهای سختِ انتظارِ منیژه نیز آشنا میشویم. منیژه لشکری در ماجرای اسارت شوهرش، اگر نگوییم بیشتر، قطعا کمتر از حسین سختی نکشیده است.