۱۴۰۵/۰۵/۱۶
به گزارش روزپلاس، با تشدید ناترازی بنزین و افزایش فشارهای ناشی از مصرف بیرویه سوخت در کشور، گفتمان غالب در محافل سیاستگذاری همواره بر اصلاح رفتارهای مصرفی مردم متمرکز بوده است. اعمال محدودیتهای سوختگیری، افزایش تدریجی قیمتها و دعوت به «مصرف بهینه» از جمله راهکارهایی است که در دهههای اخیر به طور مستمر تکرار شدهاند. با این حال، نگاهی سیستمی به چرخه مصرف سوخت در کشور نشان میدهد که بدون ایفای نقش فعال از سوی دولت، صنعت خودروسازی و شهرداریها، تغییر رفتار شهروندان تأثیر ناچیزی بر حل بحران ناترازی انرژی خواهد داشت. در این گزارش، سهم هر یک از این اضلاع در پازل ناترازی بنزین و چرایی به بنبست رسیدن سیاستهای فعلی بررسی شده است.
۱. خودروسازان؛ میراثداران فناوریهای پرمصرف
نقطه آغاز بحران مصرف بنزین، نه در پمپبنزینها، بلکه در خطوط تولید خودروسازان نهفته است. صنعت خودروی کشور به دلیل ساختار انحصاری و عدم مواجهه با رقابت جهانی، سالهاست خودروهایی را روانه بازار میکند که استانداردهای مصرف سوخت آنها با شاخصهای روز دنیا فاصله معناداری دارد. در حالی که میانگین مصرف سوخت خودروهای مدرن در بازارهای جهانی به زیر ۵ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر رسیده است، این شاخص در خودروهای داخلی همچنان در محدوده ۸ تا ۱۰ لیتر (و حتی بیشتر در برخی مدلهای شاسیبلند داخلی) درجا میزند.