اقتصاد ۲۴ – درواقع دولت عملا حتی یک ریال وارد این جریان نکرده است. ظرفیتهای عظیمی که برای ما در همه حوزهها وجود دارد، نقدینگی و سرمایه گذاری نیاز دارد تا تبدیل به دارایی قابل استفادهای شود که بتواند شعارهای داده شده را برآورده کند. اوایل دهه ۱۳۵۰، مطالعاتی مثل آمایش سرزمینی در ایران اتفاق افتاده که از سوی خارجیها انجام شده است.
مسئله مناطق بکر و آزاد کشور که میتوانند به فرصتهای اقتصادی تبدیل شوند، همیشه مورد توجه قرار دارد، اما روند تحقق ایدههای این حوزه چندان سریع ارزیابی نمیشود. اخیرا در جریان اولین نشست تخصصی در حوزه سیاستگذاری پیشرفت و آبادانی منطقه مکران، علی عبدالعلیزاده، نماینده ویژه رئیس جمهور در اقتصاد دریامحور گفته است: «باید سواحل مکران را چنان به قطب گردشگری تبدیل کرد که امثال رئال مادرید به جای دبی به ایران بیایند.»
در این نشست تاکید زیادی بر اهمیت مکران به عنوان دروازه ارتباط ایران با جهان شد و با توجه به موقعیت راهبردی مکران در تجارت بینالملل اعلام شد توسعه دریامحور با شرط وجود صلح و جوی آرام و در سایه نبود التهابات ناشی از عکسالعملها و اقدامات واکنشی امکان پذیر خواهد بود. با وجود این اظهارنظرهای امیدبخش و توسعه محور، اما این نخستین باری نیست که مقامهای یک دولت سعی دارند بر دیپلماسی اقتصادی و استراتژیک یک منطقه خاص در کشور تاکید کنند.