04 / 12 /1404
به گزارش خبرگزاری آنا، با هر بحران تازه، از آلودگی هوا تا تعطیلیهای گسترده ناشی از جنگ یا پاندمی، نظام آموزشی کشور دوباره با پرسشی تکراری روبهرو میشود: چه باید کرد تا آموزش متوقف نشود؟ واقعیت این است که در نبود یک سیاست ملی مشخص برای آموزش در شرایط اضطرار، هر بار تصمیمها به شکل پراکنده و سلیقهای گرفته میشود و نتیجه، افت کیفیت، نابرابری دسترسی و کاهش اعتماد عمومی به آموزش مجازی است.
مجید خلخالی، کارشناس هوش مصنوعی، در گفتوگو با آنا به بررسی راههای برونرفت از این وضعیت پرداختهایم. آموزش مجازی دیگر یک گزینه موقت نیست، بلکه بخشی از آینده آموزش کشور است و باید برای آن چارچوبی رسمی و پایدار تدوین شود. بدون زیرساختهای متمرکز، سرورهای ملی و پهنای باند تضمینشده، آموزش در بحرانیترین لحظات کشور همواره آسیبپذیر باقی میماند. مهارت استادان در تدریس آنلاین و بازطراحی روشهای ارزشیابی نیز بخش حیاتی این تحول است چرا که آموزش مجازی موفق، نه با فناوری، بلکه با توانایی استفاده معنادار از آن تحقق مییابد.
با توجه به تأکید همیشگی بر اهمیت آموزش حضوری به عنوان روش اصلی، آیا نیاز داریم یک سند سیاستگذاری مدون داشته باشیم که مشخص کند در شرایط بحرانی (مانند جنگ، آلودگی هوا، سیل یا پاندمی) چه زمانی و با چه معیارهایی آموزش به صورت مجازی و با چه سطحی از کیفیت برگزار شود؟ این سند باید بر چه اصولی استوار باشد؟