سندرم دکرون (De Quervain tenosynovitis) یکی از بیماریهای دردناک دست است که تاندونهای مربوط به شست را درگیر میکند. افرادی که به این عارضه مبتلا میگردند، معمولاً هنگام انجام فعالیتهایی مانند چرخاندن مچ، مشت کردن دست، گرفتن اشیا و حرکات مشابه، دچار درد میشوند. این سندرم زمانی بوجود میآید که تاندونهای شست و غلاف اطراف آنها در قسمت مچ دست دچار التهاب یا ضخیمشدگی شوند. التهاب ایجادشده میتواند علاوه بر درد، توانایی فرد برای انجام حرکات سادهای مانند گرفتن اشیا یا چرخاندن مچ را نیز کاهش دهد. با وجود اینکه علت دقیق بروز سندرم دکرون همیشه مشخص نیست، اما انجام مکرر حرکات خاص با مچ دست میتواند احتمال ابتلا به آن را تقویت کند. فعالیتهایی مانند باغبانی، بلند کردن مکرر کودک، ورزشهایی که با راکت انجام میشوند و سایر حرکات تکراری دست از جمله عوامل مؤثر در ایجاد این مشکل هستند.
سندرم دکرون یا تاندونیت دکرون، نوعی التهاب و ضخیمشدن غلاف تاندونهای شست در نزدیکی مچ دست است. این وضعیت معمولا باعث ایجاد درد در امتداد شست و قسمت خارجی مچ دست میشود. درد ناشی از این عارضه ممکن است هنگام گرفتن اجسام، بلند کردن کودک، تایپ کردن، چرخاندن مچ یا انجام مکرر حرکات دست افزایش یابد. روش درمان سندرم دکرون به شدت علائم و شرایط بیمار بستگی دارد. در موارد مختلف ممکن است استراحت، استفاده از آتل، داروهای ضدالتهاب، تزریق کورتون و فیزیوتراپی برای کنترل مشکل توصیه شود. اگر علائم با این روشها از بین نروند، جراحی نیز میتواند یکی از گزینههای درمانی باشد.
سندرم دکرون میتواند با نشانههای مختلفی همراه باشد که مهمترین آنها عبارتاند از:
اگر این عارضه برای مدت طولانی بدون درمان باقی بماند، درد ممکن است به سمت ساعد نیز امتداد پیدا کند. در این شرایط، حرکت دادن شست و مچ دست میتواند درد بیشتری بوجود آورد.
این عارضه تاندونهای شست را در قسمت نزدیک به مچ دست درگیر میکند. تاندونها ساختارهایی طنابمانند هستند که عضلات را به استخوانها متصل میسازند. یکی از دلایل شایع ایجاد سندرم دکرون، استفاده بیش از حد از دست و انجام مکرر یک حرکت مشخص است. تکرار چنین حرکاتی میتواند پوشش اطراف تاندون را تحریک کند.
در اثر این تحریک، تاندونها ممکن است ضخیم و متورم گردند. در نتیجه، حرکت طبیعی تاندون در غلاف خود محدود شده و هنگام حرکت شست یا مچ، درد ایجاد میشود. عوامل دیگری نیز میتوانند در بروز این عارضه نقش داشته باشند، از جمله:
برخی شرایط میتوانند احتمال ابتلا به سندرم دکرون را افزایش دهند. مهمترین آنها عبارتاند از:
افراد ۳۰ تا ۵۰ ساله بیشتر از سایر گروههای سنی در معرض ابتلا به این عارضه قرار دارند.
سندرم دکرون در زنان بیشتر از مردان مشاهده میشود و این مشکل میتواند با دوران بارداری نیز ارتباط داشته باشد.
افرادی که بهطور مداوم از کودکان مراقبت کرده و کودک را به دفعات بلند میکنند، به دلیل وارد شدن فشار و تکرار حرکات خاص با دست و مچ، بیشتر در معرض این عارضه قرار دارند.
افرادی که به دلیل شغل یا فعالیتهای روزانه خود مجبورند حرکات تکراری زیادی با دست و مچ انجام دهند، احتمال بیشتری برای ابتلا به سندرم دکرون دارند.
اگر سندرم دکرون درمان نشود یا اقدامات مناسبی برای کنترل علائم آن انجام نگیرد، ممکن است مشکلات زیر بوجود آید:
یکی از بهترین راهها برای کاهش احتمال ابتلا به این عارضه، جلوگیری از انجام بیش از اندازه حرکات تکراری با دست است. همچنین رعایت نکات زیر میتواند مفید باشد:
دکتر متخصص برای تشخیص سندرم دکرون ابتدا وضعیت دست و مچ بیمار را با معاینه فیزیکی بررسی میکند. یکی از تستهایی که برای ارزیابی این عارضه مورد استفاده قرار میگیرد، تست فینکلشتاین است.
در این آزمایش، بیمار شست خود را داخل کف دست قرار میدهد و انگشتان دیگر را روی آن خم میکند. سپس مچ دست به سمت انگشت کوچک حرکت داده میشود. اگر انجام این حرکت باعث ایجاد درد مشخص در ناحیه شست و قسمت خارجی مچ شود، نتیجه تست میتواند به نفع سندرم دکرون باشد. البته تست فینکلشتاین بهتنهایی برای تشخیص قطعی کافی نیست و پزشک باید نتیجه آن را در کنار علائم بیمار و معاینه بالینی بررسی کند.
در بسیاری از موارد، برای تشخیص این عارضه به تصویربرداری نیاز نیست و پزشک میتواند بر اساس علائم و یافتههای معاینه به تشخیص برسد.
انتخاب روش درمان برای سندرم دکرون به عواملی مانند شدت درد، مدت باقی ماندن علائم و میزان پاسخ بیمار به درمانهای اولیه بستگی دارد. در بسیاری از موارد میتوان بدون انجام جراحی علائم را کنترل و بیماری را درمان کرد.
در بیشتر موارد، درمان سندرم دکرون ابتدا با روشهای غیرجراحی آغاز میشود. هدف از این روشها کاهش التهاب و درد، کم کردن فشار واردشده به تاندونها و فراهم کردن شرایط مناسب برای بهبود آنهاست. انتخاب روش درمانی به شدت علائم و شرایط هر فرد بستگی دارد و ممکن است پزشک ترکیبی از چند روش را توصیه کند.
کاهش فعالیتهایی که باعث تشدید درد میشوند، یکی از نخستین اقدامات برای کنترل سندرم دکرون است. حرکات تکراری شست و مچ، گرفتن محکم اشیا، بلند کردن اجسام سنگین و فعالیتهایی که فشار زیادی به قسمت خارجی مچ وارد میکنند، میتوانند التهاب تاندونها را افزایش دهند. در دوره درمان بهتر است فعالیتهای تحریککننده درد کاهش یابد و در صورت اجبار به انجام حرکات تکراری، بین فعالیتها زمان کافی برای استراحت دست در نظر گرفته شود. همچنین اصلاح نحوه انجام فعالیتهای روزمره میتواند فشار واردشده به تاندونها را کاهش دهد.
استفاده از کمپرس سرد میتواند به کاهش درد و التهاب کمک کند، بهخصوص زمانی که علائم در مرحله فعال قرار دارند. کمپرس سرد باید به شکل مناسب و برای مدت محدود استفاده شود و از تماس مستقیم یخ با پوست جلوگیری گردد.
داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی یا NSAIDها ممکن است برای کاهش درد و التهاب ناشی از سندرم دکرون مورد استفاده قرار گیرند. این داروها بیشتر برای کنترل علائم خفیف تا متوسط کاربرد دارند و لزوما علت اصلی بیماری را برطرف نمیکنند. مصرف این داروها باید بر اساس شرایط فرد و نظر پزشک انجام شوند، زیرا ممکن است برای برخی افراد مناسب نباشند یا با داروهای دیگری که مصرف میکنند تداخل داشته باشند.
استفاده از آتل یکی دیگر از روشهای رایج برای درمان غیرجراحی سندرم دکرون است. آتل با محدود کردن حرکت شست و مچ، فشار واردشده به تاندونها را کاهش میدهد و فرصت بیشتری برای بهبود التهاب فراهم میکند. یکی از انواع رایج آتل مورد استفاده برای این عارضه، آتل شستگیر یا Thumb Spica Splint است که شست و بخشی از مچ دست را در وضعیت مناسب ثابت نگه میدارد. مدت زمان استفاده از آتل به شدت علائم و نظر پزشک بستگی دارد. ممکن است استفاده از آن در طول روز، هنگام انجام فعالیتهای تحریککننده یا حتی در طول شب توصیه شود، بهخصوص اگر بیمار هنگام خواب نیز درد داشته باشد.
اگر استراحت، اصلاح فعالیت، آتل و دارو نتوانند علائم را به اندازه کافی کنترل کنند، ممکن است تزریق کورتون بهعنوان یکی از گزینههای درمانی مطرح شود. این تزریق معمولاً در ناحیه غلاف تاندون صورت میگیرد و میتواند التهاب و درد را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
چه زمانی تزریق کورتون انجام میشود؟
تزریق کورتون معمولاً زمانی در نظر گرفته میشود که درد ادامه داشته باشد یا بیمار به درمانهای اولیه پاسخ کافی نداده باشد.
میزان موفقیت تزریق کورتون چقدر است؟
این روش در بسیاری از بیماران میتواند باعث کاهش قابل توجه درد و بهبود علائم شود، هرچند میزان پاسخ به درمان در افراد مختلف متفاوت است.
تزریق کورتون چند بار قابل انجام است؟
تعداد دفعات تزریق باید محدود باشد و پزشک با توجه به شدت علائم، پاسخ بیمار به تزریق قبلی و شرایط تاندون درباره تکرار آن تصمیم میگیرد.
بعد از تزریق کورتون چه مراقبتهایی لازم است؟
معمولا توصیه میشود بیمار برای مدتی فشار و فعالیت شدید با شست را کاهش دهد و مطابق دستور پزشک، روند بهبودی را پیگیری کند.
فیزیوتراپی میتواند در کنار سایر روشهای درمانی به کاهش درد، بهبود دامنه حرکتی و بازگشت عملکرد طبیعی دست کمک کند. برنامه فیزیوتراپی بر اساس شرایط هر بیمار تنظیم میشود و ممکن است شامل تمرینات کششی و تقویتی، آموزش نحوه صحیح استفاده از دست، اصلاح وضعیت و اصول ارگونومی و روشهای کنترل درد باشد. هدف از فیزیوتراپی تنها کاهش درد نیست، بلکه تلاش میشود فشار واردشده به تاندونها نیز کاهش پیدا کند و بیمار بتواند بهتدریج فعالیتهای روزمره خود را از سر بگیرد.
تمرینات ورزشی در سندرم دکرون باید بهصورت تدریجی و متناسب با مرحله بیماری انجام شوند. انجام تمرینها در زمان التهاب شدید یا با فشار بیش از حد ممکن است درد و التهاب را تشدید کند؛ بنابراین بهتر است نوع و زمان شروع آنها با نظر پزشک یا فیزیوتراپیست مشخص شود.
چه زمانی تمرینهای سندرم دکرون را شروع کنیم؟
زمان شروع تمرین به شدت التهاب و وضعیت تاندونها بستگی دارد. معمولاً پس از کنترل التهاب اولیه میتوان تمرینهای مناسب را آغاز کرد. برای جلوگیری از تشدید علائم، بهتر است برنامه تمرینی توسط پزشک یا فیزیوتراپیست تعیین شود.
چه زمانی نباید ورزش کرد؟
در صورت وجود درد شدید، تورم قابل توجه یا التهاب فعال، انجام تمرینهای ورزشی ممکن است وضعیت را بدتر کند. در چنین شرایطی بهتر است ابتدا التهاب کنترل شود و سپس تمرینها بهتدریج و با نظر متخصص آغاز گردند.
اگر درمانهای غیرجراحی نتوانند علائم را کنترل کنند یا درد برای مدت طولانی ادامه داشته باشد، ممکن است جراحی سندرم دکرون مطرح شود. در این عمل، فضای اطراف غلاف تاندون آزادتر میگردد تا فشار واردشده به تاندونها کاهش پیدا کند.
جراحی ممکن است در شرایط زیر مورد بررسی قرار گیرد:
مانند هر عمل جراحی دیگری، جراحی سندرم دکرون نیز میتواند با عوارضی همراه باشد که برخی از آنها عبارتاند از:
مدت زمان رسیدن به بهبودی در افراد مختلف یکسان نیست و به شدت بیماری، روش درمان و میزان پاسخ بدن بستگی دارد. برخی بیماران ممکن است لازم باشد برای چند هفته از آتل یا بریس استفاده کنند تا فشار از روی تاندونها برداشته شود. نکته مهم این است که حتی در صورت احساس بهبودی، نباید بدون اجازه پزشک فعالیتهای بدنی سنگین را از سر گرفت. اگر پیش از بهبود کامل، فشار زیادی به تاندونهای دست وارد شود، احتمال بازگشت علائم یا آسیب مجدد افزایش پیدا میکند.
اما مدت بهبودی با توجه به روش درمان میتواند متفاوت باشد. بهطور کلی، زمانهای تقریبی به شرح زیر است:
سندرم دکرون در بسیاری از موارد با درمان مناسب قابل کنترل است و علائم آن میتوانند در مدت نسبتاً کوتاهی کاهش پیدا کنند. با این حال، بیتوجهی به بیماری و ادامه فعالیتهایی که فشار زیادی به تاندون وارد میسازند، میتواند باعث تشدید علائم و ایجاد مشکلات بیشتر شود.
اگر پس از بروز علائم سندرم دکرون همچنان فشار زیادی به تاندونهای دست وارد گردد، احتمال آسیب بیشتر به تاندون یا غلاف اطراف آن افزایش پیدا میکند. در برخی موارد نیز افرادی که درمان را جدی نمیگیرند ممکن است با کاهش عملکرد دست یا محدود شدن دامنه حرکتی شست و مچ مواجه شوند.
بله. فیزیوتراپی میتواند با کمک به تقویت و کشش مناسب عضلات و تاندونهای مچ دست، در کاهش درد و بهبود حرکات دست مؤثر باشد. تمرینهای کششی و تقویتی بهتر است بر اساس وضعیت بیمار و زیر نظر فیزیوتراپیست صورت گیرند تا از وارد شدن فشار بیش از اندازه به تاندون جلوگیری شود.
بله، سندرم دکرون میتواند در دوران بارداری و همچنین شیردهی بیشتر دیده شود. تغییرات هورمونی، افزایش احتباس مایعات و استفاده مکرر از دست هنگام مراقبت و بلند کردن نوزاد میتوانند در ایجاد یا تشدید این عارضه نقش داشته باشند. در بسیاری از موارد، علائم پس از زایمان یا با کاهش فشار واردشده به دست بهبود پیدا میکنند. با این حال، اگر درد ادامهدار باشد یا فعالیتهای روزمره را مختل سازد، ممکن است نیاز به بررسی پزشکی و دریافت درمان اختصاصی وجود داشته باشد.
باور غلط درباره میل جنسی در سالمندی؛ افراد بالای ۶۵ سال همچنان روابط فعالی دارند!
برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید