مروری بر «محافظهکاری» اثر راجر اسکروتن؛
سنت بهمثابه منبع زنده معنا
بهباور اسکروتن، محافظهکاری در عصر روشنگری بهمثابه واکنشی ضروری به فردگرایی افسارگسیختهی لیبرال ظهور کرد و استدلالهای آن امروز نیز به همان اندازه معتبرند که در قرن هفدهم تلقی میشدند.
سرویس دینواندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – رضا دستجردی: در فضای فکری کشور، «محافظهکاری» بیش از آنکه مفهومی نظری قلمداد شود، غالباً برچسبی سیاسی است که در ادبیات رسانهای برای توصیف برخی جریانهای داخلی به کار میرود، بیآنکه نسبت چندانی با معنای کلاسیک و فلسفی این مفهوم داشته باشد. همین سوءبرداشت سبب شده یکی از مهمترین سنتهای اندیشه سیاسی مدرن، کمتر بهصورت جدی و دانشگاهی مورد مطالعه قرار گیرد. به نظر میرسد انتشار کتابهایی چون «محافظهکاری؛ دعوت به سنتی والا» نوشته راجر اسکروتن فیلسوف و منتقد بریتانیایی، با ترجمه شاهین زینعلی که بههمت نشر هَزار کرمان منتشر شده، تلاش در جهت پر کردن نمونهای از همین خلأها باشد. مولف در این کتاب میکوشد حفظ دستاوردهای تمدنی و پاسداری از سرمایههای فرهنگی و اجتماعی که آزادی، قانون و همزیستی بر آنها بنا شده است را نصبالعین قرار دهد.
