اصلاحطلبان مشارکتی، اتحاد ملتی و بخشی از عناصر اصلاحطلبی که به احزابی چون اعتماد ملی نزدیکاند، ساز ناامیدی درباره انتخابات میزنند.
جوان آنلاین: چیزی حدود سه ماه به انتخابات مجلس شورای اسلامی مانده و هنوز بسیاری از تصمیمات در خفا گرفته میشود. احزاب و جریانها درون خود جلساتی برگزار میکنند و درباره تصمیم و نوع کنشگریشان در انتخابات پیش رو تصمیم میگیرند. هرچند گوشهای از این تصمیمات گاهی به بیرون درز میکند، ولی واقعیت امر همواره در دورههای پیشین این بوده که گروههای سیاسی سناریوهای متعددی برای نوع ورودشان به عرصه رقابتهای انتخاباتی دارند. این شرایط، اما برای اصلاحطلبان ویژهتر است. آنها به چندین دلیل شاید هنوز به این جمعبندی نرسیدهاند که ورود مستقیم و فعالشان به انتخابات به نفعشان است یا خیر؛ یکی از این دلایل فاصله از نیروهای اجتماعی در سالهای گذشته است. یا اینکه آیا میتوانند همانند انتخابات ریاستجمهوری سالهای ۹۲ و ۹۶، تن به همپیمانی با روحانی و همگروههایش برای ورود به عرصه انتخابات بدهند یا خیر. یا اینکه بهنوعی با عدم حضورشان، انتخابات را تحریم کنند تا سپس بتوانند تبعات این عدم حضور را به پای نظام بنویسند و نظام جمهوری اسلامی را بهزعم خود از داشتن انتخاباتی رقابتی با حضور همه طیفها محروم کنند.
به گزارش صبح نو، اصلاحطلبان مشارکتی، اتحاد ملتی و بخشی از عناصبخشی از اصلاحطلبان را مخصوصا در تهران به کرسیهای بهارستان نزدیک کند. روحانی اخیرا با همین نگاه مشارکت فعال تصریح کرده بود: «همه ما وظیفه داریم اگر میتوانیم هر چند نفر که ممکن است را به صندوق رأی دعوت کنیم. برای مجلس شورای اسلامی شاید بشود لیستی برای تهران و شهرهای دیگر ارائه کرد. لیستی که قابلقبول باشد.»
روحانی همچنین تأکید کرده بود که «اصلاحطلبان را باید راضی کنیم بیایند، آن وقت شاهد تحولی خواهیم بود.» اصلاحطلبان یکبار در سال ۱۳۹۲ و بار دیگر به تعبیر خود بالاجبار در سال ۹۶ به روحانی رأی دادند و بدنه اجتماعی خود را پای کار او آوردند و در سالهای پایانی ریاستجمهوری او نیز همه تلاش خود را کردند که خود را از عملکرد هشت ساله روحانی تبرئه کنند و با چنین واقعیاتی، سوالی برای همه مطرح است که آیا آنها باری دیگر به این عرصه وارد میشوند؟ رقابت میان عملگرایان و رادیکالها در اصلاحات به نظر دو سه ماه آینده ادامه خواهد یافت. گرچه کمی وزن عملگراها بیشتر شده است.