سلمان فارسی، صحابی بزرگ پیامبر و نماد پیوند ایران با اسلام ناب، فراتر از یک شخصیت تاریخی، معمارِ تمدن نوین اسلامی است. امروز در سالروز بزرگداشت او، نقش بیبدیل این سلمان محمدی در شکلگیری اقتدار علمی و معنوی ایرانزمین را واکاوی میکنیم.
سلمان محمدی؛ آینه تمامنمای ولایت
سلمان فارسی شخصیتی است که باید او را جلوه انسان کامل و تابع محض حضرات معصومین(ع) دانست. او چنان در ولایت امیرالمؤمنین(ع) و پیامبر اکرم(ص) ذوب شد که به مقام رفیع «سلمانُ مِنّا أهلَ البیت» نائل آمد. این جایگاه، نه یک تعارف کلامی، بلکه نشاندهنده پیوند عمیق وجودی او با حقیقت اهلبیت (ع) است. بنا بر برخی نقلهای تاریخی، سلمان عمری طولانی میان ۲۵۰ تا ۳۵۰ سال داشت و در تمامی این دوران، در جستوجوی حقیقت بود. او قطعهای ممتاز و برجسته در تاریخ ایران و اسلام است؛ بهگونهای که نه ایران را بدون سلمان میتوان کامل شناخت و نه اسلام را، بهویژه اسلامِ شیعی و اسلامِ اهلبیت(ع) را. به مناسبت هفتم صفر، سالروز بزرگداشت این صحابه بزرگ که در صدر اسلام به «سلمان محمدی» مشهور بود، یادآوری این نکته ضروری است که او تجسم عینی سیره پیامبر (ص) به شمار میرفت و امروز، ما ایرانیان وامدار مجاهدتهای او هستیم.