به گزارش مجله خبری نگار، تصویر غریب و آزاردهندهای بود؛ درست در لحظهای که خانواده و همکاران اکبر عبدی زیر آفتاب داغ اشک میریختند، بازوهایی کشیده از میان جمعیت، گوشیهای هوشمند را مانند سپرهایی دیجیتال بالا آورده بودند تا در کسری از ثانیه، سلفی خود را با چهرههای درهمشکسته و داغدار ثبت کنند. تشییع پیکر این کمدین محبوب، بار دیگر صحنه برخورد دو جهان متفاوت شد: جهان واقعی سوگ که نیازمند سکوت، فاصله و احترام است، و جهان مجازی که همهچیز، حتی مرگ و عزا را، بهعنوان پسزمینهای برای تولید محتوا و اثبات حضور میخواهد. این ماجرا، تکرار دوباره یک ملودرام فرهنگی بود که سالهاست رسانهها و هنرمندان از آن گله میکنند، اما همچنان با شدتی بیشتر بازتولید میشود. چرا حضور در یک آیین جمعی وداع، جای خود را به تقلا برای تصاحب یک فریم تصویر دونفره با سلبریتیها میدهد؟ برای فهم این رفتار، باید از واکنشهای حسی و سرزنشهای اخلاقی عبور کرد و به لایههای زیرین جامعهشناسی شهرت و فرهنگ سلفی پل زد.