به گزارش آنا-زهرا اردشیری؛ موضوعی که در حوزه روانشناسی و مشاوره به شدت قابل بحث است، این است که چرا برخی از روانشناسان و مشاوران حتی در حالی که خود با مشکلات روانی دست و پنجه نرم میکنند، به مراجعین مشاوره میدهند و به نوعی به دیگران کمک میکنند؟ این سوالی است که در بسیاری از مواقع مطرح میشود و به نظر میرسد که باید به آن پرداخته شود، چرا که این امر میتواند به سلامت روانی مراجعین آسیب بزند و اعتبار حرفه روانشناسی را نیز به خطر بیندازد.
یکی از دلایلی که ممکن است برخی از روانشناسان مشاوره دهند، این است که در بسیاری از موارد، آنها قادر به شناسایی مشکلات روانی خود نیستند. به عبارت دیگر، این افراد به دلیل ماهیت شغلشان، ممکن است بر مشکلات روانی خود سرپوش بگذارند و نتوانند به درستی تشخیص دهند که نیاز به کمک دارند. روانشناسانی که خود درگیر مشکلات روحی و روانی هستند، ممکن است از نگاه حرفهای نسبت به خود غافل شوند و این عدم خودآگاهی میتواند به اشتباهات در مشاوره با دیگران منجر شود.
اما مسئله فقط به شناسایی مشکلات روانی خود برنمیگردد. بسیاری از روانشناسان برای ادامه شغل خود و حفظ اعتبار حرفهایشان به این باور رسیدهاند که نمیتوانند نشان دهند که درگیر مشکلات روانی هستند. این فشار اجتماعی و حرفهای برای حفظ ظاهر و نمایش سلامت روان به دیگران ممکن است آنها را به ارائه مشاوره و درمان حتی زمانی که خود به کمک نیاز دارند، سوق دهد. این تناقض میان حرفهشان و وضعیت روانی خود، میتواند به تصمیمات نادرست و آسیبهایی برای مراجعین منجر شود