اقتصاد۲۴-مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی در گزارشی به بررسی وضعیت فقر و ویژگیهای فقرا در دهه ۱۳۹۰ پرداخته و خاطرنشان کرده است که نداشتن شغل دارای بیمه، عدم برخورداری از سواد، سالهای تحصیل پایین تر، داشتن کودک و مستأجر بودن از عوامل توضیح دهنده فقر در کشور بوده اند.
این گزارش با بیان اینکه در دهه ۱۳۹۰ فقر در ایران “افزایش” و “تعمیق” یافته، میافزاید: خط فقر متوسط کشــوری درسال ۱۴۰۰ به طور سرانه یک میلیون و ۶۸۰ هزارتومان برای هر فرد بوده یعنی درصد جمعیت زیر خط فقر مطلق درکشور در سال ۱۴۰۰ برابر ۳۰.۴ درصد بوده است.
به طور کلی نرخ فقر از سال ۱۳۸۵ روند فزایندهای داشته و از سال ۱۳۹۷ به بعد به بالای سی درصد رسیده است. از سویی در این گزارش آمده است که شکاف فقر که فاصله فقرا تا خط فقر را اندازه گیری میکند، در سال ۱۳۹۹ و ۱۴۰۰ به بالاترین مقدار خود یعنی حدود ۲۷ درصد رسیده است.
بلایی که بر سر خوراک خانوارها آمد!
یکی از نتایج قابل تامل در این گزارش، اتفاقی است که برای خوراک خانوارها رخ داده به طوری که گزارشگران آن تصریح داشته اند که در دهه ۱۳۹۰ به طور همزمان سه اتفاق برای مصرف خوراکی خانوارها رخ داده است:
۱- افزایش سهم خوراک از کل هزینه خانوار ۲-کاهش کل خوراک خانوار یعنی کاهش کالری دریافتی ۳- کاهش کیفیت کالری دریافتی خانوار.
سهم مسکن ازکل هزینههای خانوار به عنوان دیگر کالای ضروری نیز با ۴ درصد افزایش در دهه مورد اشاره مواجه بوده است.
اشتغال دیگر فقرزدایی نمیآورد!
بخش دیگری از گزارش مرکز پژوهشهای مجلس به بررسی عوامل فقرزا در سطح خانوار پرداخته و نوشته است: درسالهای میانی دهه ۱۳۸۰ و ابتدایی دهه ۱۳۹۰ صرف برخورداری از شغل، تفاوت قابل توجهی در بین فقرا و غیر فقرا داشت؛ اما به مرور زمان با افزایش فقر و همچنین با افزایش اهمیت مشاغل تخصصی، درصد خانوارهای دارای سرپست شاغل بین فقرا و غیرفقرا تقریبا برابر و حدود ۶۰ درصد بوده است.
بیشتر بخوانید: آینده تورمی ایران در سال ۱۴۰۲