ای آموزشی و فرهنگی متعددی حمایت کرد.

زیست او میراث او بود

سید محمود دعایی خانه، ماشین، یا ثروتی از خود باقی نگذاشت. به گفته نزدیکانش، بخش عمده‌ای از حقوق و مزایای خود را طی سالیان به امور خیریه، حمایت از اهل قلم، و کمک به درمان بیماران نیازمند صرف می‌کرد. اما آن‌چه از او باقی ماند، فراتر از دارایی‌های ملموس بود: ‌یک شیوه‌ی زیستن. دعایی نشان داد که می‌توان در بالاترین سطوح قدرت بود، اما قدرت‌طلب نبود. می‌توان صاحب رسانه بود، اما صادق ماند. می‌توان به امام و انقلاب وفادار بود، بی‌آن‌که از مردم و آزادی و انصاف غفلت کرد.

اگر بزرگ‌ترین میراث برخی سیاستمداران، ساختمان‌ها یا قوانین است، میراث سید محمود دعایی شاید تنها یک چیز باشد: احترام. احترامی بی‌تظاهر، که از دل مردم برخاسته و در قلب تاریخ نشسته است.

نویسنده: گلناز زندکریمی

گرافیست: شقایق دهقانی