۰۸:۰۰ – ۰۲ شهريور ۱۴۰۵
آن روز مردم برای سلامتیتان نگران بودند و امروز که دوازده سال از آن روزها میگذرد، میلیونها نفر در ایران و بیرون از ایران برای رفتن شما سوگوار هستند.
باشگاه خبرنگاران جوان – صفحه موبایل را بالا و پایین میکنم و عکسهایتان در آن لباس سپید و نشسته بر تخت بیمارستان را نگاه میکنم. در اکثر تصاویر با اینکه نشانه بیماری در چهرهتان مشخص است، اما لبخند به لب دارید و یادم است چقدر آن روزها همین لبخند شما، برای دل و قلب نگران ما، امیدبخش بود. مایی که نگران حال شما بودیم و خبر سلامتی و مرخص شدنتان از بیمارستان، بهترین خبر آن روزهایمان بود. روزهایی که امروز، حسرتمان شده است…
امامِ همه
آدمهای مختلفی از گروهها و قشرهای گوناگون، در آن روزها پیگیر حالتان بودند؛ علما و مراجع، مدیران و سیاسیون، هنرمندان و ورزشکاران و مردم عادی. پیامها و تماسها و عیادتها، آنقدر زیاد بود که خودتان بعد از ترخیص، وقتی خبرنگار از حالتان پرسید، گفتید جسمتان سالم است، اما دلتان زیر بار این همه محبت سنگینبار شده است. گفتید روزی نبوده که صدها و هزارها پیام محبت از مردم کشور، مثل قطرههای باران حیاتبخش، بر دل و جانتان نازل نشود. از پیام مردمان کشورهای دیگر گفتید و پیوندهای عاطفی و ایمانیای که فراتر از مرزهای کشور شکل گرفته؛ همان چیزی که از آن به عنوان «عمق راهبردی» ملت ایران یاد کردید.