میهمان این هفته من، ریرا امیری چند سالی است رکاب زدن را نه برای شکستن رکوردها، بلکه برای پیوند زدن آدمها به دردها و امیدهای یکدیگر انتخاب کرده است.
میهمان این هفته من، ریرا امیری چند سالی است رکاب زدن را نه برای شکستن رکوردها، بلکه برای پیوند زدن آدمها به دردها و امیدهای یکدیگر انتخاب کرده است. او پس از تجربه سفر از دریای شمال تا دریای جنوب برای حمایت از حق حاکمیت ایران بر جزایر سهگانه، این بار مسیر ۲هزار کیلومتری تهران تا لامرد و میناب را با هدفی متفاوت پشت سر گذاشت؛ سفری که از دل یک دغدغه انسانی آغاز شد. این بانوی دوچرخهسوار مازندرانی با همراهی انجمن نیکوکاری «باور» راهی جنوب کشور شد تا با جلب مشارکت هموطنان نیکاندیش، گامی در مسیر ساخت مدرسهای در منطقهای محروم بردارد؛ مدرسهای که قرار است به نام «شهدای کوچک میناب» مزین شود و یاد کودکان مدرسه «شجره طیبه» را زنده نگه دارد. روایتی که پیش رو دارید، داستان رکابهایی است که این بار نه برای رسیدن به خط پایان، بلکه برای رساندن پیام همدلی، مسئولیت اجتماعی و امید به آینده به حرکت درآمدند.