به گزارش خبرآنلاین، سفر با اتوبوس به شهرهای دیگر، سالها یکی از ارزانترین و در دسترسترین شیوههای حملونقل برای دانشجویان، کارگران و خانوادههای کمدرآمد بود. دانشجویانی که توان پرداخت هزینه پرواز یا استفاده مداوم از قطار را نداشتند، اتوبوس را بهعنوان وسیلهای کمهزینه و نسبتاً بیدردسر انتخاب میکردند.
رویداد ۲۴ در خبری نوشت:اما تورم، افزایش قیمت اتوبوس تا حدود ۲۵ میلیارد تومان، رشد هزینههای جاری و بهای قطعاتی مانند لاستیک که قیمت یک جفت آن به حدود ۱۰۰ میلیون تومان رسیده، بهتدریج سفر اتوبوسی را گرانتر و بیکیفیتتر کرده است. منافع شرکتهای مسافربری، کمبود ناوگان و افزایش هزینه نگهداری نیز به این شرایط دامن زدهاند.
در برخی مقاطع، از جمله ایام اربعین، بخشی از ناوگان به مسیرهای خاص منتقل میشود و تعداد اتوبوسهای فعال در مسیرهای داخلی بهشدت کاهش مییابد. واردات محدود و تولید و مونتاژ ناکافی نیز باعث ندارد و سفر خارجی نیز به کالایی لوکس تبدیل شده است.
استفاده از تجربه کشورهایی مانند ژاپن، چین، آلمان، سوئد و روسیه نشان میدهد سرمایهگذاری در حملونقل عمومی فقط یک پروژه عمرانی نیست؛ بلکه بخشی از سیاست توسعه، عدالت اجتماعی و افزایش کیفیت زندگی است.
در ایران اما تا زمانی که نوسازی ناوگان، توسعه راهآهن سریعالسیر، کنترل قیمتها و افزایش کیفیت خدمات به اولویت تبدیل نشود، سفر برای بخش بزرگتری از جامعه به رؤیایی گران تبدیل خواهد شد؛ رؤیایی که طبقه متوسط نیز بهتدریج توان پرداخت هزینه آن را ندارد.
۲۱۷