با اوجگیری تحولات ژئوپلیتیکی و فشار بر معیشت مردم، گردشگری در ایران میتواند بهعنوان موتور کوچک و چابک اقتصاد، اشتغال، درآمد و همبستگی اجتماعی را بازآفرینی کند، مشروط بر اینکه سیاستگذاری هوشمندانه و حمایت عملی انجام شود
جوان آنلاین: راه هنوز باز است، حتی وقتی درها را ببندند. در دل روزهایی که تیترهای ناامیدکننده، بار سنگینی بر شانه اقتصاد گذاشتهاند، سفر میتواند دوباره چرخ امید را بچرخاند. در کشوری که در چهارراه تاریخ و تمدن ایستاده، هر کاروان گردشگر یعنی بازگشت زندگی به بازارهای کوچک، بومگردیهای محلی، کارگاههای صنایعدستی و هتلهای نیمهخاموش. حالا که جهان با جنگی چندوجهی روبهروست و تحریم و بحران، فرصتهای تازه را زیر خاکستر میپوشاند، شاید هیچ چیز مثل گردشگری نتواند سرمایه اجتماعی را تقویت کند و جریان نقدینگی تازهای به رگهای شهرها و روستاهای کمرمق برساند. مسئولان فرهنگی این روزها درست بر همین نقطه دست گذاشتهاند: اینکه سفر فقط تفریح نیست، نسخهای است برای زندهماندن اقتصاد ملی.
این روزها اگر در کوچهپسکوچههای شهر بگردی، شاید مسافری نبینی که با کولهپشتیاش برای خرید سوغات چانه بزند. خیلیها سفر را از سبد خانواده بیرون گذاشتهاند. خرجهای بیامان زندگی، گرانی بلیت، هزینه اقامت و نگرانیهای روانی، همه دست به دست هم دادهاند تا صنعت گردشگری مثل بیماری در بستر افتاده باشد. اما پشت این تصویر کمرمق، حقیقت دیگری در جریان است: گردشگری نه یک هزینه اضافی که یک ابزار نجات اقتصادی است. این روزها دولت تلاش میکند، همین پیام را دوباره زنده کند.
چرا گردشگری؟
پاسخ ساده است. گردشگری سریعترین صنعت در ایجاد شغل است. نیازی به تأسیسات پیچیده و تکنولوژیهای بزرگ ندارد. سرمایهگذار خصوصی میتواند با کمترین بودجه، یک بومگردی را سرپا کند، چند نفر محلی را مشغول کار کند و بازاری تازه برای صنایعدستی بسازد. پولی که گردشگر خرج میکند، مستقیم وارد جیب مردم میشود. این یعنی اقتصاد خرد در دل بحران نفس میکشد. درست در همین نقطه است که مسئولان فرهنگی میگویند: «گردشگری موتور بازآفرینی اقتصادی است.»