سریش یا چسب کوهی؛ گیاه دارویی و صنعتی کمیاب در کوهستان‌های ایران که فقط در بهار می‌روید! گیاه سریش با گل‌های زینتی و صمغ چسبنده‌اش، در طب سنتی، صنایع دستی و فرهنگ محلی ایران نقش مهمی دارد.

به گزارش بازارکار به نقل از دانستنی آنلاین، گیاهی است که به فارسی سریش و علف چسب و در کتب طب سنتی اشراس ذکر شده است. ابوعلی سینا در قانون ذکر کرده است که اشراس ریشه گیاهی به نام خنثی است.

سریش گیاهی است علفی چند ساله دارای برگ‌های سبز و نواری دراز، کمی پهن و ناودانی شبیه برگ سوسن، به شکل گروهی مجتمع که در محل یقه گیاه در سطح زمین از قسمت متورم زیر زمینی گیاه خارج می‌شوند. گل‌های آن در امتداد ساقه گل دهنده قرار گرفته است. ساقه گل دهنده در بعضی گونه‌ها فقط یک و در برخی دیگر چند شاخه است.

ریشه آن‌ها ضخیم عمودی به شکل غده‌های گوشتی که ریشک‌ مفید است و از ضماد برگ آن نیز در این مورد استفاده می‌شود.

خوردن ساقه تازه آن برای یرقان مفید است خصوصا اگر ساقه تازه آن با سرکه و روغن زیتون خورده شود اثرش برای رفع یرقان بیشتر است. به هر حال در مورد مصرف غده آن بیشتر موثر است. اگر ساقه و برگ گیاه را کوبیده و آب آن را گرفته و با زعفران مخلوط کنند و دم کنند، مالیدن و شستن چشم با آن برای رفع رطوبت‌های چشم و گل مژه مفید است.

ریختن قطره آب تازه برگ و ساقه آن به تنهایی و یا با کندر و عسل که نیم گرم شده باشد در گوش در مواردی که چرک از گوش می‌آید مفید است. برای تسکین درد دندان قطره را اگر در گوش مخالف جهت آن دندان بریزید نافع است. ضماد آن به تنهایی موجب تسکین درد دندان آسیاب می‌گردد. مقدار خوراک آن تا ۱۴ گرم است.