نمایش خانگی دیگر فقط سرگرمی نیست؛ سریالهای پلتفرمها حالا تصویری از خانواده، روابط والدین و فرزندان و سبک زندگی را به مخاطب ارائه میدهند. اما تکرار رفتارهایی مثل مصرف مشروبات الکلی، سیگار و عادیشدن بیاحترامی به والدین، این نگرانی را ایجاد کرده که مرز میان «نمایش آسیب» و «عادیسازی آن» کمرنگ شده؛ موضوعی که نقش ساترا را بیش از پیش جدی میکند.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک؛ نمایش خانگی در سالهای اخیر از یک سرگرمی حاشیهای به یکی از اصلیترین گزینههای تفریحی خانوادههای ایرانی تبدیل شده. پلتفرمها حالا بخش مهمی از سبد مصرف فرهنگی مردم را پر کردهاند و خیلی از سریالهایشان نه فقط بیشتر از تلویزیون دیده میشوند، بلکه دربارهشان گفتوگو و حتی دعوا هم میشود. این اثرگذاری، دیگر اجازه نمیدهد کسی از کنار محتوای این آثار با چشم بسته عبور کند.
اگر سریالهای تازهٔ نمایش خانگی را مرور کنید، یک تغییر تکراری به چشم میخورد؛ تغییری که شاید در یک نگاه، فقط چند دیالوگ یا چند صحنهٔ بهظاهر ساده باشد، اما وقتی در چند اثر پشتسر هم تکرار میشود، کمکم تصویر تازهای از خانواده و روابط درون آن به مخاطب تحویل میدهد. تصویری که در آن سیگار و مشروب، دیگر آن رفتار حاشیهای نیست، بلکه جزئی از سبک زندگی شخصیتهاست. کنارش، جایگاه پدر و مادر هم عوض شده. فرزند راحت جلویشان میایستد، فریاد میزند، تحقیر میکند و گاهی توهین میکند، بدون اینکه نویسنده یا کارگردان این رفتار را بهعنوان یک اشتباه به مخاطب معرفی کند.
مسئلهٔ دیگر، زمان نظارت است. اگر محتوایی از ابتدا با ضوابط مغایر است، چرا بعد از انتشار و دیدهشدنِ اثر، تصمیمگیری میشود؟ نظارت مؤثر فقط توقیفِ پساحاشیه نیست؛ بخش اعظم آن باید پیش از رسیدن به مخاطب اتفاق بیفتد. مخاطب هم حق دارد بداند وقتی سریالی با مجوز منتشر میشود، چه فرآیندی را پشت سر گذاشته و مسئولیتش با کیست.