فیلم «سرو زیر آب» سرشار از نکات مثبت و لحظات ارزشمندی است که اگر آن را در مقایسه با سایر فیلمهای ژانر دفاع مقدس نقد کنیم، این موارد بیشتر آشکار خواهد شد.
سوره سینما – گووانمهر اسماعیلپور : در سالهای نخستِ پیروزی انقلاب اسلامی، با کنارهگیری، فرار و بعضا اخراجِ گستردهی نیروهای سرسپرده به نظام سلطنتِ پهلوی، بحثی شکل گرفته بود مبنی بر این که برای به کارگیری افراد، توجه به چه چیزی مهمتر است؟ «تعهد» یا «تخصص». جملهی زیبای دکتر چمران در پاسخ به این سوال که تخصص بهتر است یا تعهد را میتوان به عنوان شاهدی در این زمینه بیان کرد. از شهید گرانقدر پرسیدند تعهد بهتر است یا تخصص؟ وی در جواب گفت: میگویند تقوا از تخصص لازمتر است، آن را میپذیرم. اما میگویم آن کس که تخصص ندارد و کاری را میپذیرد، بیتقواست!
تخصص مهمتر است یا تعهد؟ فیلمِ آقای «باشهآهنگر» فیلم خوبی است که بارها این سوال را به ذهنِ مخاطب میآورد. آنقدر خوب هست که اعصابت را خرد کند و بخواهی به بسیاری چیزهایش اعتراض کنی. از آن فیلمهایی نیست که ارزشِ نقد نداشته باشد و بگویی حیفِ وقتی که نشستیم و تماشا کردیم. جذاب است، یا لااقل میتوانست جذاب باشد؛ سوژهای تازه. دیدنِ قشرهایی که تا کنون از وجودشان در جبهههای دفاع مقدس سخنی به میان نمیآمد. همان جاذبهای که فیلمهایی مثلِ «لیلی با من است» و «اخراجیها» را برای مردم خواستنی کرد. یک شهیدِ بیسرِ زرتشتی، آن هم کسی که پیش از انقلاب در صفِ افسرانِ گارد شاهی بوده است. اصلا همین اسم سیاوش که اینبار به جای قاچاقچی مواد مخدر ـ چنان که رسمِ سینما و تلویزیون ما شده ـ نامِ مبارکِ یکی از شهداست.