به گزارش مجله خبری نگار، در روزگاری که مفهوم مخالفت در ذهن بسیاری به معنای خشم، فریاد، نفی و هیجان بیمهار تبدیل شده، یادآوری این نکته ضروری است که اعتراض و نقد هم باید چارچوب داشته باشد؛ چارچوبی برآمده از اخلاق، صداقت و دلسوزی برای وطن. بازنشر دیرهنگام سخنان دو هفته قبل دکتر عبدالکریم سروش، فیلسوف ایرانی، بار دیگر این حقیقت را برجسته کرد که حتی یک مخالف جدی وضع موجود اگر وطنپرست باشد و پایبند به اخلاقیات در مسیر نقد حاکمیت به دامان بیگانه نمیافتد. گفتههای سروش که حدود دو هفته قبل و در روزهای آغازین شرایط پرالتهاب سیاسی و اجتماعی کشور بود، اما بهخاطر قطعی اینترنت و فعال نبودن رسانههای داخلی بازنشر دیرهنگامی داشت، نشان داد که میتوان منتقد بود، اما درگیر هیجان نبود، میتوان معترض بود، اما دلسوز میهن و هموطن، بیآنکه به دام دوگانهسازیها و کینهتوزیها افتاد. او نمونهای از مخالفت اخلاقمدار را به نمایش گذاشت؛ نگاهی که در آن هدف، هرگز وسیله را توجیه نمیکند. در این پرونده، ابتدا مروری به محتوای این سخنان خواهیم داشت؛ سپس چارچوب فکری و اخلاقی این نوع مخالفت را تحلیل میکنیم و در نهایت تفاوت چنین موضعی را با نوع متداول و ماکیاولیستی مخالفت که در رفتار و گفتار برخی سلبریتیهای خارج نشین نمود دارد، بررسی خواهیم کرد.