سرهنگ‌آباد؛ میراث فرهنگی و مغفول کویر

مالک و معارض خصوصی، به شهادت افراد محلی خود نقشی عمده در تخریب بنا داشته است. اما اصولاً بنایی که در فهرست آثار ملی ثبت شده است، می‌تواند دارای مالک خصوصی نیز باشد؟ آیا قانوناً عاقبت این‌چنین بنای ارزشمندی را می‌توان، با هدف رفع تکلیف، به یک فرد حقیقی سپرد؟

تاریخ انتشار: ۱۱:۳۸ – ۲۳-۰۸-۱۳۹۴

محمدهادی نظام‌پور نوشت: واژه کویر در ذهن شما یادآور چیست؟! شاید بیابانی که مجبورید برای فرار از گرم بادهایش، پارچه‌ای نم‌دار به صورت بپیچانید و بادهای زوزه‌کشی که شن‌های پوشاننده کویر را به جنبندگان اصلی این عرصه طبیعی مبدل کرده‌اند. جنبندگانی که دیدنشان بیشتر از آن که خوشایند باشد وحشت‌زا است. اما گاهی صحنه‌هایی را در میان این پهنه خاکستری مشاهده می‌کنید، که کل تصورات شما را نسبت به این چشم‌انداز طبیعی تغییر می‌دهد.

کاروانسراهای باشکوهی که برخی با اقبال بلندشان امروز به هتل و یا مجتمع‌های فرهنگی تبدیل شده‌اند و یا با بی‌مهری بشر امروزی تخریب شده‌اند از نمادهای فرهنگی کویر است. برج‌ها، یخچال‌ها، پناه‌گاه‌ها، قرارگاه‌ها و شکارگاه ها از دیگر آثاری هستند که زندگی پویا در کویر را تداعی می‌کنند.

اما اغلب این نمادها در اغلب موارد حال و روز خوبی ندارند. چه بسا کاروانسراهایی که هم‌چون مشجری خونی نایین به طویله تبدیل شده‌اند و یا بناهای باستانی جیرفت که به هوس یافت گنج عرصه تاخت و تاز سودجویان قرار گرفته‌اند. در مثالی نغز از بی‌حرمتی به میراث گدشتگان می‌توان به بنای سرهنگ‌آباد اردستان اشاره کرد.

در مسافتی نه‌چندان دور از مرکز شهرستان اردستان، و به فاصله ۱۵کیلومتری شرقی شهر زواره، اگر کمی بایستید و در میان فضای بی‌آلایش کویر، به سمت جنوب دقت کنید، نقطه‌ای سبز توجه شما را به خود جلب خواهد کرد. اگر مانند ما کمی کنجکاو باشید مسیرتان را کج خواهید کرد تا بst[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();

منبع  : عصر ایران

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *