دیروز جمعه دهه اول ماه محرم به اتمام رسید. علمها و پرچمهای عزاداری در نقطه به نقطه شهرهای کشورمان به چشم میآمد و اشکهای سوزناکی که در تاسوعا و عاشورای حسینی از چشمهای پیر و جوان، شهری و روستایی، تحصیلکرده و کم سواد و در یک کلام همه قشرهای مردم سرازیر بود.
بررسیهای میدانی و شواهد مختلف همگی این امر را تأیید میکنند که امسال هیئتهای حسینی و مراسم عزاداری پررونقتر، شلوغتر و با حضور بیشتر مردم برگزار شد. اعتقاد و ارادت ملت ایران به مکتب اهل بیت (ع) تاریخی دیرپا و همسان تاریخ تشیع است. بنابراین ایرانیان همچون نگینی درخشان در دریای مواج عشق و ارادت به امام حسین (ع) و یاران باوفایش در طول سدههای گذشته ابراز ارادت کردهاند. اما امسال حضور ملت ایران ویژهتر و با جلوه باشکوهتری مشاهده شد که پاسخی درخور به دشمنان اهل بیت (ع) و گمراهان بود. پیش از آغاز محرم امسال، یاران فرازمانی و فرامکانی یزید و اهل گمراهی تلاش کردند با ایجاد کمپینهایی همچون مشکی نپوشیدن، لباس سفید پوشیدن و عدم حضور در هیئتهای حسینی مراسمهای عزاداری شهدای کربلا را از رونق بیندازند.
البته مخالفت با مکتب اهل بیت (ع) تاریخی طولانی دارد و نقطه اتصال همه شروران عالم است؛ از آن خلیفه عباسی که فکر میکرد با آب بستن به مزار امام حسین (ع) و شهدای کربلا یاد و نام مکتب حسینی به نسیان سپرده میشود تا فوتبالیستی که خاماندیشانه به دنبال آن بود که با یک توییت، نور خدا را خامنتفاضه شعبانیه شهره شد. حسین کامل، داماد صدام حسین مأمور سرکوب شیعیان در کربلا شد. او در بدو ورود به این شهر به رجزخوانی پرداخت و گفت: «من حسین هستم و تو هم حسین هستی. ببینیم کی زودتر دیگری را از بین میبرد!»
گنبد حرم امام حسین علیه السلام به دستور حسین کامل با گلوله تانک مورد هدف قرار گرفت. بعدها این فرد به دست برادر و پدر خود کشته شد و برادر و پدر او هم بلافاصله به دست گارد ویژه صدام به درک واصل شدند.
فوتبالیست طرفدار یزید
علی کریمی، فوتبالیست سابق و خودفروخته امروز از جمله افرادی است که در یکی دو سال اخیر تلاش کرده با انتشار مطالبی به ارزشهای دینی مردم توهین کند. او همین اواخر در توییتی حق را به یزید داد و نشان داد که کاملاً در مقابل اکثریت مطلق مردم ایران قرار گرفته است. او پیش از محرم از مردم ایران خواست مشکی نپوشند و ایام محرم را مرتبط با جمهوری اسلامی دانست. بررسی سرنوشت همه مخالفان مکتب حسینی نشان میدهد که در همین دنیا به سزای اعمال خود رسیدهاند و آوارگی، بی آبرویی و در نهایت کشته شدن یا مردن در بدترین شرایط نقطه نهایی دشمنان اهل بیت (ع) است.