فقدان هدفمندی در سرمایه گذاری فرهنگی و سینمایی باعث شده است تا همواره شاهد چرخه ای معیوب، تکراری و بیثمر باشیم.
به گزارش سوره سینما، ساختارهای بسته و منقبض در حوزههای مختلف فرهنگی خصوصا، سینمایی اجازه جولان و رشد استعدادهای جوان و سینماگران نوظهور را نمیدهد. متاسفانه، مراکز آموزشی رسمی که با حمایتهای دولتی هم مدیریت میشوند به شدت تحت تاثیر جریانات شبه روشنفکری و لیبرالیستی سینما هستند و دورنما و اوج افق نگاهشان فستیوالهای خارجی است. آموزشگاههای خصوصی و بدتر از آن، فضاهای آکادمیک هنر و سینما هم منبعث از تفکرات غربی و سینمای هالیوودی است. در چنین شرایطی انتظار رشد و نمو برای سینمای انقلابی و جوانان سینماگر بسیار بعید و سخت و دشوار به نظر میرسد.
اینکه سینمای کشور به رغم گذشت چهار دهه از پیروزی انقلاب اسلامی با همه فراز و فرودها هنوز نتوانسته است جایگاه تاثیرگذار و روشنگرش را پیدا کند به همین دلیل است. فقدان کارکردهای گسترده اجتماعی سینما از یک سو و عدم رضایت رهبری نظام و دلسوزان فرهنگی گواه این مدعاست. سینمای ایران در همه این سال ها یا به سمت سینمای جشنواره ای غش کرده یا اسیر مقتضیات سینمای بدنه تجاری فاقد اندیشه گردیده است.