جمعه ۱۶ مرداد ۱۴۰۵ – ۲۲:۳۱
خبرنگار زبان گویای جامعه است،این جمله به شدت تکراری،مهمترین نقش خبرنگاران را یادآور میشود و خبرنگاران نه تنها زبان گویای جامعه،که چشم و گوش و حنجره مردمی دردمند هستند که خواستههای فروخفته خود را در گفتهها و نوشتههای خبرنگاران میبینند و این مسئولیت کمی نیست که یک جامعه متمدن بر دوش این قشر نهاده است.با این همه، در این روزهای پرتلاطم که راست از دروغ،نیک از بد و دوست از دشمن به سختی تمیز داده میشود،خبرنگاران و رسانهها،در حالی وظیفه حرفهای خود را به انجام رسانده و دردها و مشکلات اقشار مختلف جامعه را به سمع و نظر مدیران میرسانند، که هیچکس، انعکاس دهنده دغدغهها و مشکلات خود آنها نیست و درست به همین دلیل است که این حرفه در بیشتر کشورهای پیشرفته جزو مشاغل سخت و پراهمیت به شمار میآید،این درحالی است که در کشور ما، حتی برخی مدیران فرهنگی نیز،فعالیت در رسانهها و روزنامه نگاری را شغل نمیدانند.
این موضوع دراستان گلستان حادتر از دیگر نقاط کشور است و خبرنگاران از جایگاه مناسب و در شأن این حرفه برخوردار نیستند. این مشکل ریشه در عوامل مختلفی دارد که یکی از آنها فقدان تشکیلات فعال صنفی برای ساماندهی و حمایت خبرنگاران است.
اکثر فعالان رسانهای گله دارند که در سالهای گذشته افراد زیادی با نام خبرنگار وارد این عرصه شدهاند که هیچ سررشته و نشانی از حرفه خبرنگاری نداشتهاند و به همین دلیل باعث لطمه خوردن اعتبار خبرنگاران شدهاند.
آنها معتقدند که فراگیر شدن شبکههای اجتماعی و شبهه رسانهها درفضای مجازی که بطور ظاهری همگان را شهروند خبرنگار و خبرخوان و خبردان کرده،عدم وجود تشکلهای واقعی و قدرتمند صنفی،نبود نظارت دستگاههای متولی مانند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از یکسو و مشکلات اقتصادی و بی توجهی مدیران به جایگاه این قشر از سوی دیگر باعث شده تا خبرنگاران دیگر مثل گذشته،جایگاه قبلی خود را درجامعه نداشته باشند.
بدون شک پیش نیاز توسعه و پیشرفت هر کشوری،یک جامعه آگاه و مطلع از وظایف و حقوق خویش است و خبرنگاران که از بطن جامعه برخاسته و در لایههای مختلف آن حضور دارند،در حوزه خبر،اطلاع رسانی،مطالبه گری و روشنگری،سهم و نقش بزرگی درآگاهی بخشی و رشد مطالبه گری درجامعه دارند. آنها به شهروندان،این امکان را میدهند تا درباره سیاستها و رفتار حکومتها،دولتمردان و مدیران درست و آگاهانه قضاوت نموده و پس از آن تصمیم گیری کنند،ضمن آنکه عملکرد و رأی و نظر مدیران و تصمیم گیرندگان را نیز به شهروندان انتقال میدهند زیرا یک جامعه فهیم و آگاه به وظایف و مسئولیتهای خود،میتواند تصمیمات به موقع و آگاهانه بگیرد.
خبرنگاران با کارحرفهای خود،حتی به ایجاد تغییرات اجتماعی و ارتقای سطح دانش و آگاهی بخشیدن به جامعه کمک میکنند و از این منظر اهمیت حرفه خبرنگاری و تاثیرات آن برافکار عمومی و حاکمیت کشورها،برهیچ فرد عاقلی پوشیده نیست.
از سوی دیگر،وجود رسانهها و خبرنگاران آزاد و دغدغهمند که عملکرد مسئولین و دستگاههای مختلف را رصد میکنند،امروزه با سپر دفاع موشکی درحوزه نظامی برابری میکند.زیرا حضور چنین افرادی در رسانهها باعث میگردد که تصمیم گیرندگان و مدیران اجرایی در مقابل مردم پاسخگو بوده و همیشه مراقب رفتار و کردار خود با شهروندان و سرمایههای جامعه باشند و درست به همین دلیل است که در جوامع توسعه یافته، خبرنگاران و گردانندگان رسانههای عمومی ازجایگاهی رفیع و ارزشمند درنزد دولتمردان و افکارعمومی برخوردارند.
با آنچه گفته شد،حاکمان و دولتمردان، در مسیر رسیدن به «حکمرانی مطلوب» در هرکشوری نیازمند وجود «قدرت نرم» هستند و رسیدن به چنین هدفی،نیازمند وجود فضای روانی و فرهنگی مناسب همراه با اطلاع رسانی شفاف است.چنین فضایی،با حضور رسانهها،پژوهشگران افکار عمومی و خبرنگارانی شکل میگیرد که بتوانند پیامها و مطالبات متقابل جامعه و حاکمیت را،واقع بینانه و بیکم و کاست درک،رصد،بررسی و بدون هیچ واهمهای منعکس نمایند.
خبرنگاران،یکی از مهمترین حلقههای اتصال جامعه و حاکمیت،درتمام جوامع هستند. وجود چنین حلقهای،در یک نظام «مردم سالار» و قانونگرا،بسترساز توسعه،تکامل و شکوفایی تمامی اقشار جامعه خواهد شد. زیرا خبرنگاران تبیین کننده اصلی انتظارات، مسئولیتها، حقوق و تکالیف حاکمان، برنامه ریزان، مدیران و دیگر شهروندان هستند.
و حرف آخر این که بقول زنده یاد،محمد جوان خبرنگارفقید گلستانی؛«خبرنگاران،سرعت گیر متخلفان و سرعت بخش خادمان جامعه هستند و برای حفظ سلامت ملک و مردم باید از این سرعت گیرها،مراقبت نمود.»
این موضوع دراستان گلستان حادتر از دیگر نقاط کشور است و خبرنگاران از جایگاه مناسب و در شأن این حرفه برخوردار نیستند. این مشکل ریشه در عوامل مختلفی دارد که یکی از آنها فقدان تشکیلات فعال صنفی برای ساماندهی و حمایت خبرنگاران است.
اکثر فعالان رسانهای گله دارند که در سالهای گذشته افراد زیادی با نام خبرنگار وارد این عرصه شدهاند که هیچ سررشته و نشانی از حرفه خبرنگاری نداشتهاند و به همین دلیل باعث لطمه خوردن اعتبار خبرنگاران شدهاند.
آنها معتقدند که فراگیر شدن شبکههای اجتماعی و شبهه رسانهها درفضای مجازی که بطور ظاهری همگان را شهروند خبرنگار و خبرخوان و خبردان کرده،عدم وجود تشکلهای واقعی و قدرتمند صنفی،نبود نظارت دستگاههای متولی مانند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از یکسو و مشکلات اقتصادی و بی توجهی مدیران به جایگاه این قشر از سوی دیگر باعث شده تا خبرنگاران دیگر مثل گذشته،جایگاه قبلی خود را درجامعه نداشته باشند.
بدون شک پیش نیاز توسعه و پیشرفت هر کشوری،یک جامعه آگاه و مطلع از وظایف و حقوق خویش است و خبرنگاران که از بطن جامعه برخاسته و در لایههای مختلف آن حضور دارند،در حوزه خبر،اطلاع رسانی،مطالبه گری و روشنگری،سهم و نقش بزرگی درآگاهی بخشی و رشد مطالبه گری درجامعه دارند. آنها به شهروندان،این امکان را میدهند تا درباره سیاستها و رفتار حکومتها،دولتمردان و مدیران درست و آگاهانه قضاوت نموده و پس از آن تصمیم گیری کنند،ضمن آنکه عملکرد و رأی و نظر مدیران و تصمیم گیرندگان را نیز به شهروندان انتقال میدهند زیرا یک جامعه فهیم و آگاه به وظایف و مسئولیتهای خود،میتواند تصمیمات به موقع و آگاهانه بگیرد.
خبرنگاران با کارحرفهای خود،حتی به ایجاد تغییرات اجتماعی و ارتقای سطح دانش و آگاهی بخشیدن به جامعه کمک میکنند و از این منظر اهمیت حرفه خبرنگاری و تاثیرات آن برافکار عمومی و حاکمیت کشورها،برهیچ فرد عاقلی پوشیده نیست.
از سوی دیگر،وجود رسانهها و خبرنگاران آزاد و دغدغهمند که عملکرد مسئولین و دستگاههای مختلف را رصد میکنند،امروزه با سپر دفاع موشکی درحوزه نظامی برابری میکند.زیرا حضور چنین افرادی در رسانهها باعث میگردد که تصمیم گیرندگان و مدیران اجرایی در مقابل مردم پاسخگو بوده و همیشه مراقب رفتار و کردار خود با شهروندان و سرمایههای جامعه باشند و درست به همین دلیل است که در جوامع توسعه یافته، خبرنگاران و گردانندگان رسانههای عمومی ازجایگاهی رفیع و ارزشمند درنزد دولتمردان و افکارعمومی برخوردارند.
با آنچه گفته شد،حاکمان و دولتمردان، در مسیر رسیدن به «حکمرانی مطلوب» در هرکشوری نیازمند وجود «قدرت نرم» هستند و رسیدن به چنین هدفی،نیازمند وجود فضای روانی و فرهنگی مناسب همراه با اطلاع رسانی شفاف است.چنین فضایی،با حضور رسانهها،پژوهشگران افکار عمومی و خبرنگارانی شکل میگیرد که بتوانند پیامها و مطالبات متقابل جامعه و حاکمیت را،واقع بینانه و بیکم و کاست درک،رصد،بررسی و بدون هیچ واهمهای منعکس نمایند.
خبرنگاران،یکی از مهمترین حلقههای اتصال جامعه و حاکمیت،درتمام جوامع هستند. وجود چنین حلقهای،در یک نظام «مردم سالار» و قانونگرا،بسترساز توسعه،تکامل و شکوفایی تمامی اقشار جامعه خواهد شد. زیرا خبرنگاران تبیین کننده اصلی انتظارات، مسئولیتها، حقوق و تکالیف حاکمان، برنامه ریزان، مدیران و دیگر شهروندان هستند.
و حرف آخر این که بقول زنده یاد،محمد جوان خبرنگارفقید گلستانی؛«خبرنگاران،سرعت گیر متخلفان و سرعت بخش خادمان جامعه هستند و برای حفظ سلامت ملک و مردم باید از این سرعت گیرها،مراقبت نمود.»
محمد عمرانی – مدیر انجمن روزنامه نگاران مسلمان استان گلستان