درمانگاه نسبتاً کوچکی در گلشهر کرج کافیست تا روایتی کامل از حال و روز مردم در هوای آلوده و روزهای شیوع آنفلوآنزا به دست بیاورید.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، درمانگاه چهارراه گلزار کرج از درمانگاههایی است که همیشه مراجعهکننده دارد، اما اگر همین امروز یا یکی دو روز گذشته پایتان را داخلش گذاشته باشید، تفاوت را با همه وجودتان حس میکنید.
صف سرمتراپی از راهرو تا درِ ورودی کشیده شده؛ تعداد تزریقاتیها دیگر جوابگوی تختها نیست و هر پرستار حالا مسئول سه یا چهار تخت است، در حالی که در روزهای عادی یک نفر فقط بخش مردان و یک نفر بخش زنان را پوشش میداد. تختهای اضافه را آوردهاند وسط سالن انتظار؛ همان جایی که تا دیروز صندلی برای نشستن بود، حالا بیمارانی با ماسکهای نیمهکج و چهرههای رنگپریده دراز کشیدهاند و سرم میگیرند.
بیشترشان یک جمله مشترک میگویند: «دیروز فقط سرفه میکردم، امروز دیگه نفس کم آوردم». کودکان تبدار کنار پدر و مادرشان نشستهاند و سالمندانی که فشار و قندشان با اولین دود صبح بالا رفته، یکی یکی نوبت آمپول ضدالتهاب میگیرند.
آلودگی به علاوه آنفلوآنزا
در این میان آنفولانزا نیز همچنان گریبانگیر مردم است و شیوع ۳۰% عفونتهای تنفسی نیز گزارش شده است مخصوصاً اینکه بالاترین درصد را کودکان مبتلا به خود اختصاص میدهند.
این روایتی است از کل کشور و نمونهای است از شرایط فعلی که آلودگی هوا و همزمانیاش با موج سنگین آنفلوآنزا، با بیتدبیریهای چندین ساله در سوخت و خودرو و … اینگونه دامنگیر زندگی میلیونها شهروند شده است.
اگر قرار است ثمره وجود وزارتخانهها و انواع کمیتهها، این باشد، اساسا همان بهتر که نبودشان را هم تجربه کنیم. احتمالا بدتر از این نخواهد بود.