اقتصاد ۲۴- “یورگن هابرماس” فیلسوف اجتماعی آلمانی قرن بیستمی از “وضعیت کلامی ایده آل” گفته بود، وضعیتی که در آن تواناییهای های ارتباطی و کلامی لازم برای ایجاد جهانی عقلانی تحقق مییابد. شاید بتوان گفت که فضای مجازی به لطف اینترنت شباهت زیادی به آن وضعیت کلامی ایده آل دارد که در آن گفتمان بدون محدودیت در “حوزه عمومی” مرکزیت دارد و در آن حقیقت گفتمانی در غیاب موانع ارتباطی ساخته میشود.
هابرماس مدتها تاکید میکرد که ارتباطات بدون محدودیت برای فرآیندهای گستردهتر ایجاد اجماع، که در آن افراد با هر پیشینهای در تفاسیر عمومی، مثبت و هنجاری از جهانهایشان مشارکت میکنند امری الزامی است. فضای مجازی در تمام اشکال متنوع خود از اتاقهای گفتوگو گرفته تا وبلاگها، و ایمیل مسلما نمایانگر دیدگاه هابرماسی از گروههای متنوعی است که بیش از هر قلمرو دیگری در حال درگیر شدن در گفتمان عملی هستند.
دسترسی پیشرفته به اطلاعات، شهروندان را توانمند میکند، بحث را تسهیل میکند و ممکن است نتایج سیاسی را تغییر دهد. به طور خاص، اینترنت به جوامعی با منافع مشترک اجازه میدهد تا پیرامون گفتمانهای مشترکی شکل بگیرند که هویتها را بیان میکنند و درک متقابل را در یک جامعه مدنی گستردهتر، ناهمگن و متمایزتر ایجاد میکنند. به عبارت دیگر، اینترنت قدرت را به حوزه عمومی بازمیگرداند. به طور کلی، ارتباطات الکترونیکی بدون محدودیت با تغییر تولید معنا از معدود به تعداد زیاد اجازه میدهند تا حقیقت از قدرت جدا شود. این موضوع برای ساختارهای سیاسیای که خواستار تک صدایی هستند و تکثر باورها و نظرات را نمیپذیرند قابل پذیرش نیست.