ناصر ارباب/ صبا، در گوشهوکنار ایران، جلسات قرآن فقط در مساجد و مراکز شناختهشده برگزار نمیشوند؛ گاهی در خانهای کوچک، روستایی دورافتاده، روی یک لنج یا حتی در دل یک برنامه کوهنوردی، آدمهایی گرد هم میآیند که هرکدام قصهای از انس با قرآن دارند. «سرزمین ستارهها» در سه فصل، مسیر خود را به همین روایتهای کمتر دیدهشده رسانده است؛ سفری برای پیدا کردن آدمها و جلساتی که شاید سهمی از قابهای رسمی نداشته باشند، اما بخشی از جریان قرآنی زندگی مردم را شکل دادهاند.
علیاصغر سلطانینژاد، تهیهکننده این مستند، از شکلگیری این ایده، معیارهای انتخاب سوژهها و سفر گروه سازنده به نقاط مختلف ایران میگوید؛ روایتی از ۳۹ قسمت که تلاش دارد فعالیتهای قرآنی را از قابهای تخصصی فاصله دهد و به متن زندگی مردم نزدیک کند.
«سرزمین ستارهها» از دل یک دغدغه قرآنی متولد شد
علیاصغر سلطانینژاد، تهیهکننده «سرزمین ستارهها»، شکلگیری این مستند را حاصل دغدغهای قدیمی درباره فعالیتهای قرآنی میداند؛ دغدغهای که از سالها فعالیت او در این حوزه، از حضور در مسابقات سراسری قرآن تا برگزاری، مدیریت هنری، اجرا و کارگردانی شکل گرفته است: «ما چند سال پیش دغدغه ترویج قرآن را داشتیم؛ اینکه چگونه قرآن را از این لایه تخصصی صرف خارج کنیم. یکی از مصادیق این مسئله، جلسات خانگی قرآن بود که میتواند در سادهترین شکل ممکن برگزار شود. در این جلسات لزوماً قاری یا حافظ حرفهای حضور ندارد و گاهی فردی که تنها با روخوانی و روانخوانی قرآن آشناست، بانی یک جلسه خانگی میشود. همین نگاه، گروه سازنده را به سمت افرادی برد که در شهرها و روستاهای مختلف، فعالیتهای جدی قرآنی دارند اما کمتر دیده شدهاند.»
به گفته تهیهکننده «سرزمین ستارهها»، از همینجا ایده ساخت یک مستند سفرنامهای شکل گرفت؛ ایدهای که با همکاری مجموعه ستاد مردمی جلسات خانگی قرآن تکمیل و وارد مرحله تولید شد. تاکنون سه فصل از این مجموعه ساخته شده و گروه سازنده در استانهای مختلف کشور به دنبال سوژههای قرآنی رفته است.
او تأکید میکند که این سفرها به معنای پایان یافتن سوژهها نیست و همچنان ظرفیتهای بسیاری برای روایت وجود دارد؛ با این حال، در سه فصل ساختهشده، تلاش شده است تنوعی از جغرافیا و قومیتهای مختلف کشور در انتخاب سوژهها دیده شود.