دولت در حالی مدعی است مطالبات گندمکاران را پرداخت کرده که برخی گندمکاران هنوز مطالباتشان را دریافت نکردهاند و از طرفی با هزینههای نجومی کود، بذر و تجهیزات کشاورزی مواجه هستند
جوان آنلاین: ۱۴ روز مانده تا شروع سال زراعی گندم، جلسات شورای قیمتگذاری و تعیین نرخ خرید گندم و ۳۲ قلم کالای اساسی دیگر همچنان بینتیجه مانده است، این روند در حالی است که گندمکاران همچنان چشمانتظار تسویه طلبشان از دولت هستند و نمیدانند سبزی و صیفی بکارند یا گندم. به گفته سخنگوی سازمان هدفمندسازی یارانهها، از زمان آغاز فصل خرید گندم ۱۲۱همت از مطالبات گندمکاران پرداخت شده، اما با توجه به آمارهای ارائهشده سایر دستگاهها، همچنان مقدار قابل توجهی از بدهی دولت به گندمکاران باقی مانده است. خبرهای رسیده از گندمکاران حاکی است در برخی استانها دولت پرداخت مطالبات را تقسیط کرده و از هفتم فروردین تاکنون فقط قسط نخست واریز شده است. آیا دولت و مجلس که پرداخت مطالبات خرید تضمینی محصولات کشاورزی را به فروش بنزین و گازوئیل در مدت ۱۲ ماه گره زدهاند، نمیدانستند حداقل ۲۰۰همت تا پیش از پایان تابستان باید به گندمکاران پرداخت کنند؟ نمایندگان مردم در خانه ملت همچنان سکوت اختیار کردهاند تا شاید دولت چهاردهم بخشی از برداشت از صندوق توسعه ملی را به پرداخت مطالبات گندمکاران تخصیص دهد.
هر چه از قصه پرغصه گندمکاران و قشر زحمتکش کشاورز بگوییم، باز هم کم است. دولتها همواره خرید تضمینی گندم و دیگر کالاهای اساسی را اقدامی حمایتی میدانند و دولتمردان مدعیاند با قیمت پایینتر از نرخ خرید تضمینی میتوانند محصول کشاورزی را وارد کنند، اما هدف دولت حمایت از قشر کشاورز و رسیدن به خودکفایی است.
نکته قابل تأمل اینکه بدون استثنا حداقل در دو دهه اخیر متولی بخش کشاورزی شعار رسیدن به خودکفایی سر داده، اما هرگز برای تسهیل در پرداخت پول محصولات کشاورزی قدمی برنداشته است.
قصه از آنجا آغاز شد که ماهها پس از آغاز کاشت محصول، وزیر جهاد کشاورزی، نماینده سازمان برنامه و بودجه و برخی تشکلها با کلی چانهزنی قیمتی را اعلام میکنند که قرار است از بهار سال آتی محصول خریداری شود. به عبارت دیگر در زمانی که این مسئولان در حال چانهزنی برای تعیین نرخ هستند، نرخ کود و سم و ادوات کشاورزی چندین برابر تابستان گران شده و کشاورز که در خارج از فصل پول اضافی نداشته است سم و کود را با قیمت مناسب تهیه کند، اکنون یا باید وام بگیرد یا پولی قرض کند تا سم و کود مورد نیازش را خریداری کند، به امید آنکه محصول را در فصل برداشت به دولت بفروشد و بدهیاش را پرداخت و با اندک سود حاصل امرار معاش کند.