به گزارش خبرآنلاین، رهی معیری درباره او گفته است: «به شعر اکثر گویندگان نیابی حال / زهی ترانه حالت که حالتی دارد» این بیت بعدها در بهار سال ۱۳۲۵ به پیشنهاد آن مرحوم بر روی جلد مجموعه دو جلدی «فکاهیات حالت» چاپ شد.
بنابر روایت مهر، ابوالقاسم عبدالله فرد متخلص به «حالت» از برجستهترین شاعران و طنزپردازان معاصر ایران بود که در کنار شعرهای جدی، در عرصه طنز نیز آثاری درخشان از خود بر جای گذاشت. او خود درباره زندگیاش چنین نوشته است: «نامم ابوالقاسم است و نام خانوادگی و تخلص شعریام «حالت». در شناسنامه تاریخ تولدم سال ۱۲۹۲ ثبت شده، اما به دلایلی که شرح آن ضرورتی ندارد، این تاریخ نادرست است و سال ۱۲۹۸ به حقیقت نزدیکتر است. تحصیلات خود را در تهران گذراندم و از کودکی به ادبیات علاقه داشتم. از سال ۱۳۱۴ به سرودن شعر پرداختم و به تدریج در انجمنهای ادبی راه یافتم.»
در انجمن ادبی ایران قصیدههایی اخلاقی به سبک سنایی سرود که مورد تحسین قرار گرفت. مرحوم محمدهاشم افسر، رئیس انجمن، در همان زمان یک جلد دیو جارویس مک گرو، مینوتوس مشاور نرون اثر میکا والتاری، زندگی من و زندگی بر روی میسیسیپی اثر مارک تواین، پیشروان موشکسازی تألیف بریل ویلیامز و ساموئل اپشتاین، بهار زندگی نوشته کلاریس هاستی کارول، جادوگر شهر زمرد و بازگشت به شهر زمرد نوشته ال. فرانک باوم است.
ابوالقاسم حالت در کنار طنزپردازی، در ترجمه متون دینی، اخلاقی و ادبی نیز توفیقی چشمگیر داشت. تسلط او بر زبان فارسی، آشناییاش با زبانهای عربی، انگلیسی و فرانسه، و نیز تجربه گستردهاش در مطبوعات، از او شخصیتی چندبعدی در فرهنگ معاصر ایران ساخته بود. او تا پایان عمر یعنی ۳ آبان ۱۳۷۲ حضوری فعال در عرصه ادبیات و مطبوعات داشت و نامش به عنوان یکی از موفقترین طنزپردازان و شاعران معاصر ایران در تاریخ ادبیات فارسی ماندگار شد.
2323