روزنامه گل
مهندس دیاکو پاشازاده – بدون تردید مهدی طارمی یکی از بهترین و باکیفیتترین ستارههای سالیان اخیر فوتبال ایران بوده است. هر مشکلی که با برخی رفتارهای او داشته باشید، این مسئله قابل چشمپوشی نیست که طارمی تواناییهای فنی بسیار بالایی دارد. او بعد از یک دوره 4ساله درخشان در پورتو، به اینترمیلان پیوسته که این یکی از بزرگترین انتقالهای تاریخ فوتبال کشور به شمار میآید. در پیراهن ملی هم طارمی با به ثمر رساندن 51گل، سومین گلزن برتر تاریخ این تیم است. او این تعداد گل را در 86بازی به ثمر رسانده و مقابل قرقیزستان نیز مسابقه را با بازوبند کاپیتانی شروع کرد. با وجود تمام اینها، یک کاستی در کارنامه مهاجم بوشهری جلب توجه میکند؛ اینکه او هنوز موفق به خلق هیچ قاب حماسی و خاطرهسازی در تیم ملی نشده؛ یعنی شما با شنیدن اسم طارمی نمیتوانی در کسری از ثانیه یک خاطره مهم و فراموشنشدنی را به یاد بیاوری. این اتفاق مثلا در مورد حمید استیلی و مهدی مهدویکیا با گلهایشان به آمریکا، در مورد خداداد با گلش به استرالیا و در مورد علی دایی با دهها مصداق، ازجمله پوکر تاریخیاش در بازی با کرهجنوبی رخ میدهد اما برای طارمی مابازای آنچنانی ندارد.