به گزارش خبرنگار فرهنگی تابناک، گابریل گارسیا مارکز نویسنده معروف کلمبیایی و برنده جایزه نوبل ادبی، ازجمله نویسندگانی است که مردم کتابخوان و غیرکتابخوان ایران او را میشناسند. علتش هم آثاری چون «صدسال تنهایی»، «عشق سالهای وبا»، «پاییز پدرسالار» و … است که نامشان حداقل یکبار به گوش مردم خورده است.
مارکز متولد ۱۹۲۷ بود و ۸۷ سال عمر کرد. او میگفت همسرش حیرتانگیزترین آدمی است که در عمرش دیده و یکی از فرزندانش هم در کتابی که درباره اواخر زندگی او نوشته، میگوید پدربزرگ مارکز که یکسرهنگ بوده، بیشترین تاثیر را در زندگی او داشته است.
نویسنده «عشق سالهای وبا» میگفت پس از هشتسالگیاش هیچرویداد جالبی برایش رخ نداده است. او در ۸ سالگی کسوف را بدون عینک تماشا کرد و مرکز چشم چپش برای همیشه از کار افتاد و اینچشمش نابینا شد. اینکه مارکز گفته پس از ۸ سالگی هیچاتفاق جالبی برایش رخ نداده، اشاره به همانسالی دارد که از خانه پدربزرگش در شهر آراکاتاکا و دنیایی که بن مایه نخستین نوشتههایش را فراهم آورد، دور شد. او بهگفته پسرش همیشه اعتراف میکرد چند کتاب اولش، تمرینهایی برای نوشتن «صدسال تنهایی» بودند.
غم سنگینبه خانه پناه برده است.
در روز عروسی هم مرسدس اعلام کرده حاضر نیست لباس عروسی بپوشد مگر آنکه اطمینان حاصل کند گابریل وارد کلیسا میشود! او نگران بوده با لباس عروسی در محراب کلیسا، سر کار گذاشته شود و مارکز، به اصطلاح او را بکارد و به مراسم نیاید!
دوست ندارم دوستانم را به خاک بسپارم
یکی از ویژگیهای اخلاقی مارکز که پسرش در کتاب «وداع با گابو و مرسدس» نقل کرده، این است که آمادهسازی جسد فرد متوفی را برای بازدید عموم که در موسسات کفن و دفن رایج است خوش نداشت و هرگز در مراسم تدفین کسی حاضر نمیشد. در پاسخ علت اینرفتار هم میگفت «دوست ندارم دوستانم را به خاک بسپارم.»
صادق وفایی