هیاهو از نیمهشبی در روزهای میانی خرداد ۱۴۰۵ آغاز شد؛ شبی که دیوارهای خشتی و آجری یک ساختمان متروکه و فرسوده در کوچهپسکوچههای مشهد زیر چرخهای بولدوزر فروریخت. در چشمبرهمزدنی، رسانههای بیگانه، شبکههای تبشیری و جریانهای وابسته به صهیونیسم مسیحی، این رویداد را به یک بحران بزرگ تبدیل کردند. آنها با تیترهای درشت، فریاد زدند که تیشه به ریشه مسیحیت در ایران خورده و حقوق اقلیتهای دینی پایمال شده است.
به گزارش ایران۲۴، رسانههایی، چون رویترز، آسوشیتدپرس، محبتنیوز و نهادهای مدعی حقوق بشر مثل ماده ۱۸ تلاش کردند تا از فروریختن یک مخروبه، داستان جعلی «سرکوب ساختاری اقلیتهای دینی در ایران» را بسازند و چهره جمهوری اسلامی ایران را تاریک جلوه دهند. اما در پس این مظلومنماییها، حقیقتی تاریخی پنهان است که دشمن عامدانه چشمان خود را بر آن میبندد.