سخنگوی وزارت خارجه دولت اصلاحات با تأکید بر اینکه دیپلماسی توئیتری عقیمترین نوع دیپلماسی است، گفت: در دنیای دیپلماسی، بیش از حد توییت کردن نشاندهنده فقدان پشتوانه سیاسی است.
جوانآنلاین: دولت اعتدال را دستکم از جهت رویکردهای سیاست خارجی میتوان شبیهترین به دولت اصلاحات در میان دولتهای پس از انقلاب برشمرد. در حالی که دولت اصلاحات راهبردها و شعارهای تنشزدایی، اعتمادسازی، ائتلاف برای صلح و گفتوگوی تمدنها را سرلوحه حرکت خود در حوزه دیپلماسی قرار داده بود، دولتهای یازدهم و دوازدهم هم با انتخاب رویکردهای تعامل سازنده، بازی با حاصل جمع مضاعف و غیر صفر، بازی معروف به «برد ـ برد» و نگاه به غرب، متشکل از ایالات متحده آمریکا و اروپا دیگر رویکردهای سنتی جمهوری اسلامی ایران از جمله نگاه به شرق، تعامل با کشورهای موسوم به «جنوب» و تعامل با روسیه را از اولویت خارج کرد. این شباهت در عرصه سیاست خارجی به اهمیت ارزیابی سخنگوی وزارت خارجه دولت اصلاحات از دیپلماسی دولتهای یازدهم و دوازدهم ضریب میبخشد.
این سخنگو که طولانیترین دوران سخنگویی را در وزارت خارجه بر عهده داشته است، امروز حامی صد درصدی سیاست خارجی دولت اعتدال نیست و قطعاً این نگاه متفاوت میتواند برای مخاطب جذاب باشد، بهویژه آن که در دورانی که او سخنگوی وزارت خارجه بود، محمدجواد ظریف وزیر خارجه فعلی، نماینده ایران در سازمان ملل بود، از این رو حمیدرضا آصفی بهخوبی از سالها پیش نوع نگاه ظریف را میشناسد و با آن آشنا است…
متن کامل گفت و گوی خبرگزاری فارس با حمیدرضا آصفی را در ادامه می خوانید:
موافقان الحاق ایران به کنوانسیونهای مربوط به گروه ویژه اقدام مالی (FATF) علاوه بر مزایایی که برای آنها میشمارند، از نوعی ناگزیری و اجبار هم در این مسیر سخن میگویند. از جمله آقای ظریف در مجلس ضمن تصریح بر اینکه ایشان و آقای رئیسجمهور نمیتوانند تضمین بدهند با پیوستن به کنوانسیون مقابله با تامین مالی تروریسم موسوم به CFT (از کنوانسیونهای مرتبط با FATF) مشکلات حل شود، گفتند: «اما این تضمین را میدهیم که با نپیوستن به این کنوانسیون آمریکا بهانههای مهمی برای افزایش مشکلات ما پیدا خواهد کرد». در مقابل، برخی اعضای FATF که نقش تعیینکنندهتر در آن دارند، اصرار دارند که ایران هرچه زودتر الزامات این گروه را بپذیرد؟ آیا این اعضا نگران «بهانههای مهم» آمریکا برای افزایش مشکلات ما هستند؟
موضوع FATF پیچیده و تخصصی و چند بعدی است. اصولاً موضوعات سیاست خارجی وقتی جناحی میشود حل و فصلشان مشکلتر، پیچیدهتر و نیز حیثیتی میشود. من نمیخواهم بگویم چه کسی درست میگوید و چه کسی غلط، میخواهم یک شرح وضعیتی بکنم.