روزهای پایانی اردیبهشت را اتفاقا نباید فراموش کرد. تصاویری از خیابانهای چند شهر آلمان منتشر شد که در آن، دهها تن از هواداران سلطنتطلب، با تیشرتها و پرچمهای مزین به نشان ساواک – پلیس امنیتی-سیاسی بدنام رژیم شاه – در صفهایی منظم و شبهنظامی رژه میرفتند.
به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، برگزارکنندگان این تجمع را آشکارا «رژه مردمی ساواک!» نامیدهاند. اما نه شبیه به تظاهراتی مدنی بود و نه یادآور راهپیماییهای اعتراضیِ آشنا. چه بود؟ صفهای منظمِ سربازگونه، دستهایی که یکصدا در پشت جمع شده بود، و بر سینهها و بر دوشِ پرچمها، فانوسی خونآلود نقش بسته بود: نشان ساواک. سازماندهندگان با صراحتی افتخارآمیز نام این حرکت را «رژه مردمی ساواک» گذاشتند. رضا پهلوی هم در این باره سکوت کرده و به پی گیری های برخی از رسانه ها پاسخ منفی یا مثبتی نداده است. این از همان علامت های رضاست که اگر نارضایتی در جریان بود، حتما واکنش اساسی نشان می داد.
ساواک برمی گردد!
یکی از سازماندهندگان به نام سپهر محیالدین در گفتگو با بیبیسی فاش میکند که از سال ۲۰۲۰، «نهادی اطلاعاتی، امنیتی و عملیاتی» تأسیس کرده و تاکنون «شناسنامهدار کردن» ۶۰۰ فعال سیاسی خارج از کشور را در کارنامه خود ثبت کرده است. معنای دیگر این حرف یعنی پرونده سازی علیه افراد برای روزوکراتیک، در خیابانهای آلمان، برای ایران، نشخه مرگ بپیچند. هم آنها که کراواتهایشان را بسته بودند تا آمریکا و اسرائیل برایشان تدارک ببینند و آنها بیایند و بخورند. و دیدیدم که با هر موشک باران دشمن، فریاد سپاس از عمو ترامپ و بی بی سر دادند.
این روزها در خیابانهای اروپا، گروهی مشغول تمرین «حکومت پس از سقوط!» هستند. لطفا یک نفر هم بیاید از آنها سان ببیند تا معرکه کامل شود. آنها رژه میروند، نام مینویسند و «شناسنامه» صادر میکنند. اما غافل از اینکه همین تمرینها، نقاب از چهرهی واقعیشان برداشته است: آنان هرگز هوادار «حقوق بشر» نبودهاند، هوادار «حذف» بودهاند. تصور محال کن که این ها روزی به قدرت برسند؛ در هر آینه، تصویری از یک زندانیِ در حال بازجویی، در هر آینه، صدایی از یک «شناسنامهدار شده» که دیگر اثری از او نیست.