به گزارش خبرگزاری آنا، در روزهای گرم تیرماه ۱۴۰۴، خیابانهای جنوبی تهران بیش از همیشه متراکم از صداهایی هستند که فارسی را با لهجه صحبت میکنند. در سایه ساختمانهای قدیمی، مردان جوان افغانستانی، اغلب با لباسهای کار و دستهای پینهبسته، روز را آغاز میکنند؛ بیخبر از این که شاید در چند ساعت آینده، گشتی از نیروی انتظامی سر برسد و آنها را بهعنوان «اتباع غیرمجاز» روانه مراکز مرزی کند.
همزمان، مقامات وزارت کشور در رسانهها از سیاستی سخن میگویند که نه مبتنی بر طرد همگانی است و نه بر بینظمی مطلق: «نه اخراج همه، نه بیقانونی؛ برخورد با مهاجرت غیرمجاز، طبق قانون». عبارتی که در ظاهر نشان از رویکردی میانهرو دارد، اما در میدان عمل، پیامدهایی دوگانه برای مهاجران افغانستانی به همراه داشته است؛ اکثر مهاجران افغانستانی سالهاست که در کنار مردم ایران زندگی میکنند و با آنها روابط عمیق خانوادگی، اخلاقی و مذهبی دارند.
در واقع، زندگی مسالمتآمیز و همزیستی چند دههای بسیاری از اتباع افغانستانی با ایرانیان، نمونهای از پیوندهای عمیق اجتماعی است که نباید در سایه برخی مشکلات معدود نادیده گرفته شود. این گزارش تاکید میکند که رفتار اشتباه چند نفر نباید به همه تعمیم داده شود و چنین تعمیمی نه تنها ناعادلانه است بلکه میتواند باعث ایجاد شکاف اجتماعی و بیاعتمادی در جامعه شود.