اقتصاد۲۴- در سال ۱۴۰۲ ایران با تولید روزانه حدود ۳۸۲۲ هزار بشکه نفت خام و میعانات گازی، حدود ۱/۴ درصد تولید جهانی را انجام داده و در رتبه هفتم تولید نفت جهان قرار داشت، اما به دلیل عدم برخورداری از فناوریهای روزآمد بینالمللی و عدم دسترسی فعالین اقتصادی به تجهیزات و تاسیسات مدرن در همه بخشهای اقتصادی و همچنین وجود سامانههای سرمایشی و گرمایشی و یا وسایل حمل و نقل فرسوده و مهمتر از آن سوءمدیریت عرضه و مصرف انرژی، شاهد هدررفت زیاد انرژی در فرآیند تولید آن هستیم که نتیجه آن ناترازی عرضه و تقاضای انرژی است.
براساس ترازنامه انرژی سال ۱۴۰۰ که وزارت نیرو آن را تدوین کرده است مقدار کل انرژی عرضهشده در کشور معادل ۲/۱۱۹/۰۰۰/۰۰۰ بشکه نفت خام است و بر این اساس سهم گاز و فرآوردههای نفتی ۹۸/۵ درصد، انرژی هستهای، بادی، خورشیدی و زغال سنگ و… ۱/۵ درصد بوده که همین نشان میدهد عرضهکننده اصلی انرژی در کشور وزارت نفت است.
طبق این گزارش، نیروگاهها بزرگترین دریافتکننده انرژی در کشور هستند که معادل ۵۸۹ میلیون بشکه نفت خام یا ۲۸ درصد از انرژی عرضهشده در کشور را جهت تولید برق مصرف میکنند، اما همین نیروگاهها معادل ۳۷۸ میلیون بشکه نفت خام یا حدود ۱ میلیون بشکه در روز اتلاف انرژی دارند که معادل کل گاز مصرفشده بخش خانگی در سال ۱۴۰۰ است. جالب آنکه اتلاف انرژی نیروگاهها از کل سوخت صنایعی، چون پتروشیمی، تولید سیمان و کاشیسازی و… بیشتر است.