ترومی تاناکا ۱۳ ساله بود که در یک روز عادی، آسمان بالای ناکازاکی ناگهان غرق در تابش خیرهکننده سفید شد؛ «جهنمی سوزان» که سالها بعد از آن یاد میکرد؛ وی اکنون در ۹۷ سالگی، هنوز خاطرات نشستن کنار پنجره را با خود حمل میکند؛ خانهاش ناگهان مورد اصابت برق، سپس رعد و برق و به دنبال آن سکوت غیرقابل تحملی قرار گرفت و در عرض چند لحظه، شهرش به خاکستر تبدیل شد.
به گزارش دیپلمات، با رسیدن میانگین سنی هیباکوشاها، بازماندگان بمباران اتمی به ۸۷ سال، بهزودی کسی باقی نخواهد ماند که چنین شهادت شخصی بدهد؛ همچنان که بشریت این شاهدان عینی را از دست میدهد و فقط ۹۱ هزار و ۱۰۵ نفر تا مارس ۲۰۲۶ باقی ماندهاند، جهان نیز در حال از دست دادن قطبنمای اخلاقی خود است.
برای دههها، وحشت هیروشیما و ناکازاکی محدودیتی نامرئی بر سیاستگذاران تحمیل کرده بود؛ سلاحهای هستهای تحمل میشدند، اما هرگز جشن گرفته نمیشد؛ تابوی هستهای شامل عدم مالکیت، عدم انتقال و عدم استفاده از سلاحهای هستهای، جهانی و قوی فرض میشد، اما امروزه بازدارندگی جای خلع سلاح را به عنوان دغدغه غالب گرفته است.