سالها درباره نشتی سد لار هشدار داده شد؛ سالها گزارشهای فنی روی میز مدیران چرخید و سالها وعده «بررسی و تأمین اعتبار» تکرار شد. اما امروز که پایتخت با تنش شدید آبی دستوپنجه نرم میکند و انتقال اضطراری آب از طالقان به گزینهای ناگزیر تبدیل شده، تازه موضوع آببندی و جلوگیری از نشتی لار دوباره بر سر زبانها افتاده است. حالاپرسش اینجاست که اگر تصمیمها بهموقع گرفته میشد، آیا تهران امروز در آستانه چنین فشاری قرار میگرفت؟
فرزین سوادکوهی، سرویس انرژی تابناک: سد لار با ظرفیت اسمی حدود ۹۶۰ میلیون مترمکعب، یکی از مهمترین منابع تأمین آب شرب تهران بهشمار میرفت. این سد که در دهه ۱۳۶۰ به بهرهبرداری رسید، از همان ابتدا با یک چالش جدی زمینشناسی روبهرو بود. قرار گرفتن بر بستر آهکی و کارستی که مستعد نشت آب است و مشکل از همان آغاز شروع شد. این ویژگی زمینشناسی موضوع پنهانی نبود؛ در مطالعات اولیه نیز به آن اشاره شده بود. با این حال، طی دهههای گذشته برنامهای جامع، مستمر و قاطع برای آببندی کامل بستر و کاهش نشتی به اجرا درنیامد یا در حد اقدامات مقطعی باقی ماند.