خبرگزاری میزان – در نظام جمهوری اسلامی ایران، شورای نگهبان یکی از مهمترین نهاد‌های حکومتی به شمار می‌آید به گونه‌ای که فقدان آن در کنار مجلس قانون‌گذاری، موجب عدم اعتبار مجلس و مصوبات آن میشود.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره)، خبرگان قانون اساسی و نخبگان سیاسی با الگوگیری از نهضت مشروطه تصمیم گرفتند که به منظور صیانت از شرع مقدس و قانون اساسی، نهادی را شکل دهند که وظیفه اصلی‌اش پاسداری از این دو موضوع مهم باشد و بر همین مبنا، شورای نگهبان در قانون اساسی لحاظ شد، این نهاد مهم و حیاتی، در ۲۶ تیر ماه ۱۳۵۹ با ۶ فقیه و ۶ حقوقدان رسما فعالیت خود را آغاز کرد.
در قانون اساسی مصوب سال ۱۳۵۸ نام این شورا، «شورای نگهبان قانون اساسی» ذکر شده بود؛ اما در بازنگری قانون اساسی قید «قانون اساسی» حذف شد؛ زیرا شورای نگهبان تنها ناظر و پاسدار قانون اساسی نیست و وظیفه پاسداری از شرع را نیز بر عهده دارد.
طبق (اصل ۹۳ قانون اساسی) شورای نگهبان وظیفه دارد تمام مصوبات مجلس را از حیث عدم مغایرت با موازین اسلامی و قانون اساسی بررسی کرده تا مصوبات مجلس در صورت عدم مغایرت با قانون اساسی و موازین شرعی، صورت قانونی به خود گیرند.