۲۲:۰۰ – ۲۰ شهريور ۱۴۰۵
پیام روایات مربوط به مفاسد و مهلکههای آخرالزمان ترساندن از آینده نیست، بلکه دعوت به بازگشت است.
باشگاه خبرنگاران جوان – امروز وقتی از گسترش فساد در جهان سخن میگوییم، فقط با چند رفتار نادرست فردی روبهرو نیستیم. فساد اقتصادی، بیعدالتی، سوءاستفادههای جنسی، گسترش بیبندوباری و عادی شدن برخی گناهان، در بسیاری از جوامع به یک مسئله جدی تبدیل شده است. نکته مهم این است که در نگاه دینی، رفتار انسان فقط به زندگی شخصی خودش محدود نمیشود. اعمال انسان میتواند بر فضای عمومی جامعه و حتی بر نعمتهایی که خداوند در اختیار مردم قرار داده، اثر بگذارد. به همین دلیل، در متون دینی میان افزایش گناه و تغییر شرایط زندگی انسانها رابطهای بیان شده است.
امام صادق علیه السلام در روایتی میفرماید: «حَیَاةُ دَوَابِّ الْبَحْرِ بِالْمَطَرِ، فَإِذَا کُفَّ الْمَطَرُ ظَهَرَ الْفَسَادُ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ، وَذَلِکَ إِذَا کَثُرَتِ الذُّنُوبُ وَالْمَعَاصِی»؛ زندگی جانوران دریا به باران است و وقتی باران بازداشته شود، فساد در خشکی و دریا پدیدار میشود و این زمانی است که گناهان و نافرمانیها زیاد شود. این روایت در واقع همان رابطهای را توضیح میدهد که در آیه ۴۱ سوره روم آمده است: «ظَهَرَ الْفَسَادُ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا کَسَبَتْ أَیْدِی النَّاسِ»؛ فساد در خشکی و دریا به سبب آنچه مردم انجام دادهاند، آشکار شده است.
پس در نگاه ادیان آسمانی، نعمتهای الهی چیزی جدا از رفتار انسانها نیستند. باران، امنیت، آرامش و بسیاری از نعمتهای دیگر میتوانند تحت تأثیر رفتار انسانها قرار بگیرند. همانطور که گناه میتواند زمینه از دست رفتن نعمت را فراهم کند، شکر و عمل درست نیز میتواند زمینه ماندگاری آن را فراهم کند. به همین دلیل است که در روایات، افزایش گناه تنها یک مسئله اخلاقی شخصی معرفی نشده، بلکه درباره پیامدهای عمومی آن نیز هشدار داده شده است.