پیری فقط به تعداد سالهایی که از عمر یک فرد گذشته مربوط نمیشود. دو نفر ممکن است سن شناسنامهای یکسانی داشته باشند، اما بدن آنها از نظر مولکولی و عملکردی در وضعیت یکسانی نباشد. به همین دلیل، پژوهشگران سالهاست در پی یافتن نشانگرهایی هستند که بتوانند تصویر دقیقتری از «سن زیستی» ارائه دهند؛ یعنی سنی که وضعیت واقعی بدن و نه فقط زمان سپریشده از تولد را نشان میدهد. چنین ابزارهایی میتوانند در شناخت بهتر بیماریهای وابسته به سن و نیز بررسی اثر مداخلات درمانی یا سبک زندگی سودمند باشند.
به گزارش ایسنا، در سالهای اخیر، یکی از روشهای رایج برای مطالعه پیری، استفاده از «ساعتهای اپیژنتیک» بوده است. این ساعتها بر پایه تغییرات اپیژنتیک عمل میکنند؛ یعنی تغییراتی که در خود توالی ژنها نیستند، اما بر نحوه فعالیت آنها اثر میگذارند. با وجود اهمیت این روش، تفسیر آن همیشه ساده نیست، زیرا این ساعتها لزوما نشان نمیدهند که کدام ژنها در عمل فعالتر یا کمفعالتر شدهاند.
از همین رو، توجه پژوهشگران به سمت بررسی «ترنسکریپتوم» جلب شده است؛ مجموعهای از پیامهای ژنتیکی فعال در سلول که میتواند تصویری زندهتر و لحظهایتر از فعالیت بدن ارائه کند.
در همین زمینه، الکساندر تیشکوفسکی، وادیم گلادیشف و همکارانشان از مدرسه پزشکی هاروارد آمریکا پژوهشی انجام دادهاند که به ساخت ساعتهای مولکولی چندبافتی و چندگونهای برای برآورد سن و طول عمر میپردازد. این پژوهشگران تلا }
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();