گروه فرهنگی: محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی نوشت: ساسی مانکن آهنگی خوانده، در چند مدرسه پخش شده و حالا مسأله اول فرهنگ مملکت شده است «آقامون جنتلمنه». داستان بالا گرفته و «ساسیگیت»ی شده است. کاربردیترین راهبرد این گونه مسائل نیز «دراز کردن چند مقصر» است تا بیچارهها «بز بلاگردان» بشوند تا آبها از آسیاب بیفتد. بگذارید ما این راه را نرویم و موضوع را از زوایای دیگری ببینیم.
به گزارش بولتن نیوز، بیست سال پیش کتاب «ممیزی کتاب» (نوشته احمد رجبزاده، انتشارات کویر) را ویراستاری میکردم. نویسنده نشان داده بود که چگونه تیغ سانسور، ریشه ادبیات و رمان ایرانی را از بیخ خشکانده است. فرصت توضیحاش نیست، خودتان بخوانید حیرت میکنید.
شانزده سال پیش کتابی نوشتم به اسم «مصرف و سبک زندگی» و نشان دادم که سلیقههای مردم دنیای جدید مخلوط و التقاطی میشود. مردم «همهچیزخوار» میشوند یعنی روزه میگیرند، میرقصند، ساسیمانکن و موسیقی سنتی را با هم گوش میکنند، تواشیح قبل از اذان را هم دوست دارند و از متنهای تلگرام و ویدئوهای اینستاگرام تا جنگ و صلح و مثنوی مولانا را هم میخوانند. این روند دنیای مدرن است. اگر سیاست فرهنگی کشور فرصت بروز به رمان خوب و تربیت موسیقایی خوب ندهد، خب آن قسمت ساسیمانکنی «همهچیزخواری» قویتر میشود.