کوتاه درباره «سنجش منابع تاریخی شاهنامه در پاسخ انوشیروان»؛
ساسانیان در شاهنامه
پژوهش فرزین غفوری نشان میدهد که پادشاهی خسروانوشیروان در شاهنامه با بیش از ۴۵۰۰ بیت (یکیازدهم کل سرودههای فردوسی) در مقایسه با متون تاریخی اوایل دوره اسلامی دربردارنده گزارشهای بسیار با ارزش و گاه معتبرتر است.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، تاکنون پژوهش دربارۀ شاهنامه فردوسی به سبب جایگاه آن به عنوان یک شاهکار ادبی و حماسی در ایران و جهان، بیشتر در حوزه ادبیات صورت پذیرفته است اما مطالعات اولیه فرزین غفوری که از سال ۱۳۸۶ در چند مقاله به تدریج منتشر شد نشان داد که پادشاهی خسروانوشیروان در شاهنامه با بیش از ۴۵۰۰ بیت (یکیازدهم کل سرودههای فردوسی) در مقایسه با متون تاریخی اوایل دوره اسلامی دربردارنده گزارشهای بسیار با ارزش و گاه معتبرتر است و در پی آن این فرضیه به طور جدّی مطرح شد که فردوسی به منبع خاصی (احتمالاً کتاب الکارنامج فی سیره انوشروان) دسترسی یافته بود و افزون بر استفاده از شاهنامه ابومنصوری، با استفاده از آن نیز شرح پادشاهی خسروانوشیروان را در شاهنامه تکمیل کرده است. کتاب حاضر ضمن بررسی این فرضیه به تبیین منابع خاص تاریخ پادشاهی خسروانوشیروان در متون اوایل دورۀ اسلامی بهویژه نهایۀ الارب، اخبار الطوال و تجارب الامم پرداخته است.
در فصل دوازدهم این کتاب به منبع مشترک نهایه الارب و اخبارالطوال اشاره شده که سیرالملوکی بود که در دربار خلفای عباسی نگهداری میشد و به نوبه خود درباره تاریخ ایران از آثار ابنمقفع، بهویژه سیرالملوک او، استفاده کرده بود.