کنسرتهایی که به رغم صدور مجوز از سوی دفتر موسیقی معاونت هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در دقیقه ۹۰ لغو میشوند، پدیده تازهای در عرصه برگزاری اجراهای صحنهای در ایران نیست و میتوان با نگاهی گذرا دستکم به تعداد انگشتهای هر دو دست، برایش نمونه پیدا کرد. از انتشار اخبار و ویدئوهایی از حمله افراد ناشناس به کنسرت گروه لیان در شامگاه ۲۶ خردادماه ۱۴۰۲ در تالار وحدت تا تصاویر و ویدئوهایی که ۲۹ تیرماه ۱۴۰۲ در فضای مجازی منتشر شد و از اختلال در برگزاری کنسرت سیروان خسروی در اهواز خبر میداد. از ویدئوی منتشرشده در ۷ مردادماه ۱۴۰۱، از رفتار حراست کارخانه نوآوری آزادی در تهران و توقف اجرای کنسرت گروه کماکان در حین برگزاری آن تا خبری که روز دوشنبه ۱۴ اسفندماه ۱۴۰۲ منتشر شد و از لغو کنسرت علیرضا قربانی به رغم اخذ مجوز در پی بیانیه ستاد امر به معروف استان اصفهان و مخالفت این ستاد با حضور نوازندگان زن روی صحنه اطلاع میداد.
وحید آگاه، استاد حقوق عمومی و ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی، در پاسخ به اینکه آیا ستاد امر به معروف یک استان و ازجمله استان اصفهان از این اجازه برخوردار است که برخلاف مصوبات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، اجازه روی صحنه رفتن به نوازندگان زن در همراهی با خواننده مرد را ندهد یا خیر؟ توضیح داد: «درخصوص این بیانیه چند نکته بهنظر میرسد که به آنها اشاره خواهم کرد. نکته نخست اینکه؛ همه آنچه در مورد ستادهای امر به معروف در منابع حقوقی آمده است، قانون حمایت از آمران به معروف و ناهیان از منکر مصوب سال ۱۳۹۴ مجلس شورای اسلامی است که در ماده ۱۶ آن، ستاد امر به معروف و نهی از منکر عهدهدار وظایفی ۱۲گانه است و وظایف ستادهای استانی و شهرستانی نیز در همین راستا ارزیابی شده است. در هیچکدام از این بندهای ۱۲گانه بههیچعنوان آنچه در بیانیه ستاد امر به معروف استان اصفهان آمده است، مشاهده نمیشود. نکته دوم اینکه؛ ولو آنکه در ستاد امر به معروف و نهی از منکر کشوری یا استانی یا شهرستانی در اصفهان چنین مصوبهای وجود داشته باشد که نوازندگان زن از اجازه همراهی با گروههای موسیقی برخوردار نیستند، مصوبهای که ما از وجود آن بیاطلاعیم، حتماً خلاف قانون اساسی و به ضرس قاطع خلاف قوانین عمومی و قابل ابطال در هیئتعمومی دیوان عدالت اداری است. ضمن اینکه در بیانیه ستاد امر به معروف استان اصفهان، به چنین مصوبهای نیز اشاره نشده است.»