پژوهشگران «آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور» (LLNL) تلاش میکنند بفهمند در جریان «بارش رادیواکتیو» (nuclear fallout) دقیقاً چه اتفاقی رخ میدهد. یافتههای آنها میتواند به بهبود مدلهای ایمنی برای رآکتورهای هستهای کمک کند و همچنین برای برنامهریزیهای اضطراری و عملیات پاکسازی بسیار مفید باشد.
بر اساس آنچه فعلاً میدانیم، هنگام یک انفجار هستهای، دما بهشدت بالا میرود؛ معمولاً داغتر از سطح خورشید. این دما باعث میشود مواد اطراف مانند خاک، بتن، اجزای بمب یا رآکتور، مواد آلی و غیره، در لحظه تبخیر شوند.
به گزارش روزیاتو، این فرآیند آنها را به ابری فوقداغ از گاز و پلاسما تبدیل میکند که از آن با عنوان «گوی آتشین» (fireball) یاد میشود. این گوی آتشین سپس منبسط شده، سرد میشود و در این فرآیند، ذرات بسیار ریزی شروع به شکلگیری میکنند. همین ذرات هستند که بعداً دوباره به سطح زمین بازمیگردند و بهعنوان «بارش رادیواکتیو» شناخته میشوند.
از دید ساختارشناسی هستهای، این ذرات مانند «فسیلهای شیمیایی» بسیار کوچک عمل میکنند که میتوان آنها را تحلیل کرد. این ذرات سرنخهایی را درباره اینکه چه موادی حضور داشتهاند، دما تا چه حد بالا رفته، چه مدت دما در سطح بالا باقی مانده و احتمالاً چه نوع رویداد هستهای رخ داده، در خود حفظ میکنند.
درک بهتر بارش رادیواکتیو
همه اینها قطعات حیاتی یک پازل هستند که میتوان از آنها برای برنامهریزی پاسخ اضطراری،splay = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();