امیرعباس واسعیزاده
تیم ملی ایران با مشکلات زیادی در خط دفاعی راهی جام ملتهای آسیا شد که از همین بازی اول خود را نشان دادند.
بازی اول در هر تورنمنتی بسیار سخت است. هنوز تیمها با شرایط زمین و آبوهوای محل برگزاری مسابقات آشنا نشده و ساعت بیولوژیک بازیکنان هنوز تغییر نکرده است. تیمها از یکدیگر شناختی ندارند و درون هر تیم بازیکنان خیلی با هم هماهنگ نیستند. به اصطلاح فوتبالی بدن بازیکنان هنوز باز نشده و فشار بدنسازی و مسابقات باشگاهی هنوز روی بازیکنان هست. به همه اینها حساسیت تورنمنت و فشار بازی اول را هم که اضافه کنیم، باید بپذیریم که نمایش یک تیم در بازی اول نمیتواند گویای تمام حقایق آن تیم باشد. حتی برای رشتههای انفرادی هم این قضیه صادق است.
اما چرا باید هشدار مشکلات دفاعی در بازی با فلسطین را جدی گرفت؟ همه میدانند که در فوتبال امروز تیمها باید ابتدا دفاع قدرتمندی داشته باشند و گل نخورند تا بعد به دنبال راهی برای گلزنی و پیروزی باشند. در دنیای مدرن یک تیم همه با هم دفاع میکنند و حتی اگر یک بازیکن وظایف دفاعی خود را درست انجام ندهد، آن تیم موفق نخواهد بود. داشتن دروازهبان خوب به شهادت خود قلعهنویی در کنفرانس قبل از بازی و به شهادت یحیی گلمحمدی بعد از قهرمانی فصل قبل پرسپولیس، مهمترین رکن یک تیم است. چرا که او باید در انتها اشتباهات بقیه را جمع و مانع از باز شدن دروازه شود.